Het was de eerste zin die een van hen uitsprak waarin schuld en verantwoordelijkheid van elkaar werden gescheiden.
Maar hun ouders waren nog niet klaar.
Aanvankelijk hadden ze Clara naar Barcelona gestuurd omdat de financiële situatie van het gezin opnieuw slechter begon te worden.
Ze gingen ervan uit dat Lucía nog steeds bescheiden leefde en misschien wat geld had weten te sparen.
Ze hoopten de „relatie te herstellen” voordat ze haar om geld zouden vragen.
Maar ze wisten één ding niet.
Lucía was allang niet meer de freelancer die nauwelijks rondkwam.
Vijf jaar eerder had ze een bedrijf opgericht dat audiocontent produceerde, met de meisjesnaam van haar grootmoeder.
Serra Sonora.
Ze was begonnen met twee klanten en één laptop.
Nu had het bedrijf dertig medewerkers.
Serra Sonora produceerde audioboeken, podcasts en audiocontent voor merken in Spanje en Latijns-Amerika.
Daarnaast onderhandelde Lucía over een grote investering met een Europees bedrijf in de audiovisuele sector.
De waarde van haar bedrijf bedroeg inmiddels meer dan zes miljoen euro.
Clara ontdekte de waarheid bijna per ongeluk toen ze de naam Serra Sonora zag in een van de transacties die ze onderzocht.
Ze belde Lucía.
„Ben jij de oprichter?”
Lucía zweeg enkele seconden.
„Ja.”
Daarna voegde ze eraan toe:
