“Ze is hier nooit geweest.”
Een agent opende de kofferbak van de sedan.
Leeg.
Een ander doorzocht de achterbank.
Niets.
Richard hief zijn handen op.
“Je jaagt op spoken.”
Toen klonk er een stem achter me.
“Niet deze.”
Iedereen draaide zich om.
Diane Mercer stond naast een agent bij de onderste poort.
In leven.
Trillen.
Maar ze leven nog.
Richards glimlach verdween.
Diane wees naar hem.
“Hij bood me geld aan om weer te verdwijnen.”
De advocaat van Richard was dit keer niet aanwezig.
Zijn invloed evenmin.
Agenten omsingelden hem.
Nathan was net aangekomen.
Hij stond naast zijn auto en staarde naar zijn vader.
Richard draaide zich naar hem toe.
“Jij.”
Nathan bewoog zich niet.
“Jij hebt ze het notitieboekje gegeven.”
Nathan slikte.
“Ja.”
Richards gezicht vertrok.
“Ik heb alles voor jou gebouwd.”
“Nee.”
Nathans stem was zacht.
“Je hebt alles zelf opgebouwd.”
Richard deed een stap in zijn richting.
Een agent hield hem tegen.
“Jij zwakkeling, ondankbare—”
Nathan onderbrak.
“Jij hebt me geleerd dat winnen belangrijker is dan fatsoenlijk zijn.”
Hij keek me aan.
“En ik geloofde je.”
Zijn ogen vulden zich met tranen.
“Totdat ik zag wat het kostte.”
Richard werd diezelfde nacht onder huisarrest geplaatst op basis van beschuldigingen van fraude, valsheid in geschrifte, financiële misdrijven, belemmering van de rechtsgang en poging tot intimidatie van getuigen.
Maar terwijl de agenten hem naar het voertuig leidden, draaide hij zich nog een laatste keer om.
Hij keek me aan.
Toen zei hij iets wat ik voor altijd zou onthouden.
“Denk je dat dit met mij eindigt?”
Rebecca’s gezicht vertrok.
Richard glimlachte.
“Vraag Benjamin waarom Evelyn het gezin eigenlijk verlaten heeft.”
Benjamin werd bleek.
Ik draaide me naar hem toe.
‘Waar heeft hij het over?’
Mijn oom zei niets.
“Benjamin?”
Zijn ogen sloten zich.
En plotseling begreep ik het.
Er was nog een geheim.
Een geheim waarvan Richard geloofde dat het krachtig genoeg was om het enige gezin dat ik net had gevonden te vernietigen.
“Zeg eens.”
Benjamin keek me aan met tranen in zijn ogen.
“Olivia…”
Wat ontdekte mijn moeder?
Hij liet zijn hoofd zakken.
En toen hij eindelijk antwoordde, bleek de waarheid nog onmogelijker dan de leugen waarop Nathan ons huwelijk had gebouwd.
“Je moeder verliet de familie Carter niet omdat ze een hekel had aan het geld.”
Mijn hart bonkte in mijn keel.
“Waarom is ze dan vertrokken?”
Benjamin keek naar de door de regen verduisterde bergen.
“Omdat ze ontdekte dat Carter Industrial Holdings nooit echt van onze vader was geweest.”
Ik staarde hem aan.
Hij slikte.
“Het was van je moeder.”
Stop hier niet – het einde zal je schokken. Lees hieronder verder in deel 3.
