In datzelfde semester solliciteerde ik voor een internationaal studieprogramma in Spanje. Het jaar ervoor had ik mijn aanvraag ingetrokken omdat mijn moeder erop stond dat Chloe “deze kans harder nodig had”.
Drie dagen voor de deadline sprak mijn moeder me aan buiten de collegezaal. Ze zag er mager en uitgeput uit.
‘Ga niet naar Spanje,’ smeekte ze, terwijl ze mijn arm vastgreep. ‘Dit keer is het echt, Danielle! Ik heb in maart een vliegtuigongeluk gezien!’
De oude, vertrouwde angst schoot door mijn borst. “Welke vlucht?”
“Ik weet het niet!”
“Welke datum? Welke luchtvaartmaatschappij?”
‘Ik kon niets zien!’ riep ze. ‘Vertrouw me maar!’
Ik bestudeerde haar gezicht lange tijd. ‘Zweer het me dan nu, mam. Zweer dat als je liegt om me te manipuleren, het onheil dat je net voorspelde Chloe in plaats daarvan treft.’
Moeder werd doodstil. Haar gezicht werd bleek en ze kon geen woord uitbreken.
Ik gaf haar een droevige, veelbetekenende glimlach. ‘Je aarzelt nooit om met mijn leven te gokken, mam. Het kan je alleen schelen als haar naam op het spel staat.’
Ik heb mijn aanvraag ingediend. Ik ben aangenomen.
De eerste persoon die ik belde was mijn oma. De tweede was Lucas. De afgelopen maanden had Lucas me niet onder druk gezet. Hij bracht me afhaalmaaltijden als ik laat studeerde, vroeg hoe het met mijn been ging en drong nooit aan op een relatie.
De avond voordat ik naar Spanje vertrok, wandelden we door een park in het centrum.
‘Ik ben een jaar weg,’ zei ik tegen hem.
“Ik weet.”
‘Ga je me niet vragen om te blijven?’
Lucas keek me verbaasd aan. ‘Na alles wat je hebt meegemaakt om te leren je eigen keuzes te maken? Geen schijn van kans.’
Ik lachte, en voelde een last van mijn schouders vallen.
Lucas haalde diep adem. “Ik ben nog steeds verliefd op je, Danielle. Maar ik wil alleen bij je zijn als jij daarvoor kiest, niet omdat je bang bent me te verliezen.”
Deze keer stak ik mijn hand uit en pakte de zijne. “Laten we dan opnieuw beginnen.”
Deel 4: Het laatste deel
Een week voor mijn vlucht naar Europa verdween Chloe spoorloos.
Mijn moeder belde me om twee uur ‘s nachts, helemaal overstuur. “Ze neemt haar telefoon niet op! Ik had een visioen van water… Ik denk dat ze bij het meer is!”
De lokale politie begon de omgeving te doorzoeken en Lucas en ik reden ernaartoe om te helpen. Uren verstreken zonder enig teken van haar. Ik was doodsbang – ondanks alles was ze nog steeds mijn zus.
Maar er klopte iets niet. Als moeder zo’n gedetailleerde visie had afgedwongen, had ze fysiek uitgeput moeten zijn. Dat was ze niet.
‘Heb je echt een visioen gezien, mam?’ vroeg ik rechtstreeks.
Moeder barstte in tranen uit. “Ze wilde alleen maar weten of je haar zou komen zoeken!”
Ik voelde me misselijk. We controleerden een reservetelefoon die mama in haar tas had verstopt en vonden recente sms-berichten van Chloe:
‘Mam, is Danielle al terug?’ ‘Als ze niet komt, zeg dan dat ik naar het meer ben gegaan.’ En het laatste berichtje: ‘Ik ben in een hotel in het centrum. Zeg het haar niet.’
Ik gaf de telefoon direct aan de politieagenten. Chloe werd veilig en wel aangetroffen in een luxe hotelkamer, waar ze roomservice bestelde.
