‘Maak hier geen drama van,’ snauwde Gavin, terwijl hij met een afwijzende handbeweging wuifde.
Die woorden namen alle twijfel weg. Hij was niet in de war of bang door het plotselinge vaderschap.
Hij had dit gesprek al weken van tevoren gepland. Hij had opzettelijk gewacht tot ik fysiek uitgeput was en afhankelijk van ziekenhuiszorg, omdat hij geloofde dat ik dan veel makkelijker te manipuleren en te controleren zou zijn.
De verpleegster die alles zag
Een paar minuten later kwam een verpleegster genaamd Delia de kamer binnen, met een dienblad vol medische benodigdheden. Ze was eind vijftig, had vriendelijke blauwe ogen en een kalme uitstraling waardoor elke kamer meteen veiliger aanvoelde.
Ze voelde vrijwel meteen de gespannen sfeer. “Hoe gaat het met ons lieve kleine meisje vanmorgen?” vroeg Delia zachtjes.
Ik keek naar Gavin, die meteen zijn blik naar de deur afwendde. ‘Het gaat uitstekend met haar,’ antwoordde ik, terwijl ik een vriendelijke glimlach voor de verpleegster forceerde.
Delia controleerde de ademhaling van de baby, schikte voorzichtig haar dekentje en draaide zich toen met een warme blik naar Gavin toe. ‘Zou papa haar nu even vast willen houden?’
Hij verroerde zich geen centimeter van zijn stoel. “Nee,” zei Gavin kortaf. “Ik heb een dringende vergadering.”
Delia’s warme uitdrukking veranderde enigszins, maar haar professionele kalmte bleef intact. “Natuurlijk, meneer.”
Gavin stond op en pakte zijn maatjas van de rugleuning van de stoel. Voordat hij wegging, keek hij me nog even aan, alsof hij een laatste wanhopige poging van me verwachtte om hem te laten blijven.
‘We zullen de verdeling van het huis en onze financiën bespreken nadat u bent ontslagen uit het ziekenhuis,’ zei hij koud.
‘Het huis?’ herhaalde ik, terwijl ik mijn wenkbrauw optrok.
“Er zullen uiteraard structurele veranderingen in onze afspraken nodig zijn,” antwoordde hij.
Ik bestudeerde zijn gezicht zwijgend en besefte hoe arrogant hij was. Ons huis was al lang in het bezit van mijn familie voordat ik hem ooit ontmoette, want mijn grootvader had het landgoed tientallen jaren geleden gekocht en mijn moeder had het na het overlijden van mijn vader in een beschermde familiestichting ondergebracht.
Gavin wist dit, of tenminste, hij dacht ten onrechte dat hij genoeg van de juridische situatie begreep om me te manipuleren.
‘Ga naar je vergadering,’ zei ik zachtjes, omdat ik hem de voldoening van een discussie niet wilde gunnen.
Hij staarde me even aan, duidelijk gefrustreerd door mijn kalme houding. Daarna draaide hij zich om en liep de deur uit zonder nog een keer naar zijn dochter om te kijken.
Delia wachtte tot de zware deur achter hem volledig dichtklikte. Ze schoof de bezoekersstoel tot naast mijn bed en ging er voorzichtig op zitten.
‘Heb je iemand die je echt vertrouwt en die nu meteen hierheen kan komen?’ vroeg Delia, haar stem vastberaden en bezorgd.
Ik keek haar aan en knikte. “Ja, ik heb mijn oom.”
‘Bel hem meteen,’ adviseerde ze.
