Ik sloot mijn laptop aan.
Het scherm vulde zich met transacties.
Brievenbusfirma’s.
Vervalste facturen.
IP-logboeken.
Versleutelde betalingen.
Vanessa’s gezicht verstrakte.
Toen liet ik de geregistreerde eigenaar van een van de oudste lege vennootschappen zien.
Die onderneming bestond al vijf jaar.
En vijf jaar geleden had precies die onderneming betaald voor de fotograaf die mij naar het Carlton had gevolgd.
Alexander staarde naar het scherm.
“Nee…”
“Jawel.”
Vanessa verhief haar stem.
“Ze manipuleert jullie!”
Ik klikte nog één keer.
Een geluidsopname begon af te spelen.
Vanessa’s eigen stem vulde de salon.
“Zodra Claire weg is, stopt Alexander met denken met zijn hart. Daarna controleren wij de trust.”
Niemand bewoog.
De opname ging verder.
Vanessa sprak over de vervalste e-mails.
De onderschepte brieven over mijn zwangerschap.
En uiteindelijk over de familietrust van haar vader.
Toen kwam de echte reden naar boven.
Alexanders grootvader had de erfenis zo ingericht dat het eerste biologische kind van Alexander uiteindelijk het grootste stemrecht binnen het familievermogen zou krijgen.
Als ik Alexander een kind gaf, zou Vanessa een groot deel van haar invloed verliezen.
Dus had ze mij verwijderd voordat iemand wist dat Liam bestond.
Vanessa sprong plotseling naar mijn laptop.
Twee beveiligers grepen haar voordat ze hem kon bereiken.
Ik klapte het scherm rustig dicht.
“Je hebt vijf jaar geleden de verkeerde vrouw als vijand gekozen.”
Want toen was ik een doodsbange echtgenote geweest.
Vanavond was ik de expert die persoonlijk het dossier had opgebouwd dat haar ten val zou brengen.
