En nieuwe namen.
‘Ze wilden dat we vergaten wie we vroeger waren,’ vertelde Nora. ‘Daarom kregen we andere namen.’
Rechercheurs onderzochten de opgegraven bus opnieuw. Achter een losgeraakt binnenpaneel ontdekten ze een oude foto.
Daarop stonden enkele kinderen voor een dichtgetimmerd gebouw. Verder naar achteren stond een lange, bebaarde man die hen observeerde.
Nora herkende de locatie.
Haar aanwijzingen brachten Lana naar een verlaten schuur aan County Line Road.
In het hout van de muren waren namen en initialen gekrast.
Een verroeste metalen kist bevatte tientallen oude polaroids. De foto’s waren duidelijk in verschillende jaren gemaakt.
De gezichten waren die van de vermiste kinderen.
Maar op de achterkant van iedere foto stond een andere naam.
Het spoor leidde vervolgens naar Riverview Camp, een verlaten terrein dat opvallend genoeg vlak voor de verdwijning van de schoolbus was gekocht.
Daar troffen de onderzoekers iemand aan die niemand had verwacht.
Een jongen.
Hij leefde er nog steeds.
Hij noemde zichzelf Jonah, maar toen Lana vroeg hoe hij bij zijn geboorte heette, keek hij haar alleen maar aan.
‘Dat weet ik niet meer.’
‘Waarom niet?’
Zijn antwoord veranderde de hele zaak.
‘Omdat ze mijn naam hebben afgenomen.’
Op dat moment werd duidelijk dat Lana niet alleen een misdaad uit 1986 onderzocht.
Wat daar was begonnen, had veel langer voortgeduurd.
Een nieuw spoor bracht haar bij Aaron Develin.
Ook zijn naam stond op de oorspronkelijke lijst van vermiste leerlingen.
Maar Aaron leefde.
Hij was inmiddels volwassen en woonde al jaren vrijwel onopgemerkt in Hallstead.
Tijdens zijn verhoor vertelde hij dat sommige kinderen hadden geprobeerd weg te komen.
Hij was gebleven.
‘Ik geloofde hen,’ bekende hij. ‘Ze leerden ons dat de buitenwereld gevaarlijk was. Op een gegeven moment geloofde ik dat ontsnappen erger was dan blijven.’
Aaron vertelde over een afgelegen complex dat iedereen het Sanctuary noemde.
De politie vond er alleen nog ruïnes.
Tussen het puin lagen persoonlijke bezittingen en oude kindertekeningen.
Op één vel stonden vier woorden:
We zijn nog steeds hier.
Volgens Aaron was er jaren geleden brand uitgebroken. Daarna waren de jongste kinderen naar een andere plek gebracht.
Die plek heette Haven.
Onder een gespleten cederboom vonden rechercheurs uiteindelijk een zorgvuldig verborgen ingang.
Daaronder lag een netwerk van kamers.
Er stonden stapelbedden.
Aan één kant van een ruimte stonden precies vijftien kleine bureaus.
Tekeningen bedekten delen van de muren en in afgesloten kasten lagen jarenlang zorgvuldig bijgehouden dossiers.
Eén zin kwam telkens terug:
**Gehoorzaamheid beschermt je. Herinneringen brengen gevaar.**
De onderzoekers vonden honderden foto’s van kinderen die daar in de loop der jaren hadden verbleven.
Tussen alle onbekende namen viel er één op.
Cassia.
Die naam verscheen steeds opnieuw.
