Brent keek.
‘Dat is de Dawson-boerderij,’ zei mijn moeder. ‘Drie boerderijen verderop. Toen de grootvader van mijn man dit land in 1931 kocht, had hij niet genoeg geld over voor zaad. Weet je wie het hem gaf? De grootvader van Hank Dawson. Op krediet. Zonder rente. Zonder papieren. Alleen een handdruk.’
Ze draaide zich om en keek hem aan.
“En toen de Dawsons in 1993 hulp nodig hadden, stonden we voor ze klaar. En toen wij dit jaar hulp nodig hadden, stonden zij voor ons klaar. Zo gaat dat hier, meneer Hollis. We steunen elkaar. Dat doen we al bijna honderd jaar. En geen enkel bedrag in die envelop kan dat kopen.”
