— Vertel me wat er gebeurd is, — vroeg de kokkin zachtjes, terwijl ze op de rand van de bank zat en het haar van het meisje streelde.
Alina kon zich niet langer inhouden. Al haar woorden stroomden eruit als een waterval.
— Wat moet ik nu doen? — vroeg ze, terwijl ze haar verhaal afmaakte.
— Hoe voel je je over jezelf? — Zinaida Petrovna bestudeerde haar gezicht aandachtig.
— Woede, verdriet, verwarring, — zei Alina, terwijl ze haar knieën omarmde. — En een vreemd gevoel, alsof ik iets had teruggevonden dat ik lang geleden was kwijtgeraakt.
— Weet je, — zuchtte Zinaida Petrovna, — het leven stelt ons voor allerlei beproevingen. Mensen maken fouten. Soms beseffen ze dat te laat .
— Denk je dat hij echt spijt heeft? — Alina keek op.
— Ik weet het niet zeker, — schudde Zinaida Petrovna haar hoofd. — Maar de enige manier om erachter te komen is hem een kans te geven.
Nadat Zinaida Petrovna was vertrokken, bleef Alina lange tijd bij het raam zitten en staarde naar de donkere hemel. De sterren deden haar denken aan haar moeder, die er graag samen met haar naar keek.
De volgende ochtend pakte Alina de telefoon. Ze draaide het nummer van haar vader.
— Laten we afspreken, — zei ze toen Pavel Andreevich antwoordde. — Vandaag om zes uur. In het park bij de fontein.
Pavel Andreevich arriveerde een half uur voor de afgesproken tijd. Alina zag hem ongeduldig heen en weer lopen rond de fontein, zijn stropdas rechtzetten en op zijn horloge kijken.
— Ik heb besloten je een kans te geven, — zei Alina zachtjes terwijl ze ongemerkt naderde. — Maar dat betekent niet dat ik je vergeven heb.
Het gezicht van haar vader lichtte op van vreugde. Hij stak zijn hand uit, maar liet die meteen weer zakken, aarzelend om zijn dochter te omarmen. Ze begonnen te wandelen, langzaam naast elkaar lopend en pratend – voor het eerst in vele jaren.
Dagen werden weken, en weken werden maanden. Pavel Andreevich liet Alina zijn wereld zien: zaken, bedrijfsevenementen, dure auto’s.
— Het is ongelooflijk, — merkte Alina op na een van de restaurantbezoeken. — Gisteren was ik nog maar een serveerster, en vandaag sta ik hier bij jullie.
— Het is tijd dat we elkaar bij de voornaam noemen, — zei haar vader hartelijk met een glimlach.
Hun band werd warmer. Pavel Andreevich deelde verhalen uit zijn leven: hoe hij zijn bedrijf had opgebouwd, zijn fouten. Alina begon te wennen aan het idee dat ze een vader had.
Op een dag kwam Pavel Andreevich met een bijzonder ernstige uitdrukking op zijn gezicht aanlopen.
— Ik heb een voorstel, — begon hij, terwijl hij naast Alina op de bank ging zitten. — Ik zou graag je universitaire opleiding willen betalen.
Alina verstijfde van verbazing. Dit was haar langgekoesterde droom, maar om zo’n geschenk te accepteren…
— Nee, dat kan ik niet, — zei ze, terwijl ze haar hoofd schudde.
— Wacht, luister, — Pavel Andreevich boog zich dichterbij. — Dit is geen poging om mijn zonden goed te maken. Het is een verlangen om je de toekomst te geven die ik je allang had moeten bieden.
Alina dacht even na. Zijn woorden waren oprecht.
— Ik zal erover nadenken, — antwoordde ze zachtjes.
Een week later stemde Alina toe. Ze koos voor de faculteit management. Pavel Andreevich betaalde haar volledige opleiding en kocht zelfs een appartement dichter bij de universiteit.
Studeren ging Alina gemakkelijk af. Ze begreep de stof snel. Ze begon te werken bij het bedrijf van haar vader: eerst als assistente, daarna als manager. Haar intelligentie en harde werk werden gewaardeerd.
Na een aantal jaren zat Alina in het kantoor van haar vader een nieuw project te bespreken. Pavel Andreevich keek vol trots naar zijn dochter.
— Weet je wat ik denk? — vroeg hij, achteroverleunend in zijn stoel. — Jij zou mijn plaatsvervanger kunnen worden.
Alina keek verrast op.
— Echt waar? — vroeg ze.
