De advertentie in De Volkskrant
Volgens het AD verschijnt de bewuste overlijdensadvertentie donderdag 18 juni 2026 in De Volkskrant. Daarin richt Bert zich rechtstreeks tot zijn beste vriend Ernie. De tekst bevat de woorden ‘Wat hadden we het fijn’, aldus het AD. Die ene zin zegt meer dan lange beschrijvingen ooit zouden kunnen. Het is een afscheid zonder franjes, maar met maximale emotionele kracht.
De keuze voor een overlijdensadvertentie in een landelijk dagblad is opvallend. Bovendien kiest de maker of makers bewust voor de stem van het personage zelf, niet voor die van een producent of omroep. Daarmee krijgt het eerbetoon een persoonlijk en creatief karakter dat aansluit bij de wereld van Sesamstraat. Het is tegelijk prachtig en verdrietig: een poppetje van vilt dat zijn mens betreurt.
Shownieuws en de reactie online
De Volkskrant publiceerde eerder al een stuk over de nasleep van het overlijden van Wim T. Schippers. De kop van dat artikel luidde: ‘O nee, o God, moest Bert nu via Shownieuws vernemen dat Ernie er niet meer was?’ Die titel suggereert dat het nieuws Bert op een tamelijk alledaagse manier bereikte, via het populaire entertainmentprogramma. Hoewel de volledige inhoud van dat artikel niet beschikbaar is, toont de kop aan dat de krant al vroeg met een speelse, zij het melancholieke blik naar dit verhaal keek.
Online verspreidt de advertentie zich snel. Mensen delen de afbeelding op sociale media en reageren met een mengeling van verdriet en bewondering. Velen herkennen de vriendschap tussen Bert en Ernie als onderdeel van hun eigen jeugd. Daarnaast waarderen ze de creatieve manier waarop het eerbetoon is vormgegeven. Het zijn precies die momenten waarbij populaire cultuur en oprechte rouw samenkomen, die mensen raken en verbinden.
Een uniek eerbetoon aan een leven vol kleur
Wim T. Schippers leidde een gevarieerd artistiek leven. Als kunstenaar, schrijver en programmamaker liet hij een brede erfenis na. Toch is het zijn stem, die van de guitige Ernie, die bij de meeste Nederlanders het diepst is ingedaald. Kinderen die in de jaren tachtig en negentig voor de televisie zaten, horen bij het horen van zijn naam onmiddellijk die vertrouwde lach. Dat soort erfenis is onsterfelijk, ook al is de mens zelf er niet meer.
