Anja zat aan haar keukentafel en tuurde fronsend naar buiten, de tuin in. Dat groene hoekje was haar favoriete toevlucht na lange werkdagen; daar kwam ze tot rust. Maar sinds de nieuwe buren waren ingetrokken, was die rust ver te zoeken. Hun tuinfeestjes gingen vaak tot diep in de nacht door en dat was behoorlijk storend. Toch is Anja niet iemand die snel aan de bel trekt. “Laat ze lekker genieten,” dacht ze. “Als ze maar een beetje rekening houden met anderen.”
Toen kwamen de buren met een nieuwe wens: meer privacy. Ze zeiden dat ze zich bekeken voelden, vooral door Anja, en dat de schutting hoger moest. Anja reageerde vriendelijk dat de schutting van 1,80 meter voor haar prima was en dat ze geen plannen had om die te verhogen. Tot haar verbazing opperden de buren dat zij de schutting dan maar moest laten ophogen — en ook nog de rekening mocht betalen.
“Echt serieus?” dacht Anja. “Jullie willen iets, maar ik mag ervoor bloeden? Hoe dan?” Haar irritatie kookte op. Ze werkt hard voor haar geld en heeft geen zin om honderden euro’s neer te leggen voor een schutting waar zij niets aan heeft.
De volgende dag lag er een brief op de mat. De buren eisten officieel dat de schutting hoger werd, en lieten doorschemeren dat ze naar de gemeente zouden stappen als Anja weigerde. De ondertoon was duidelijk: als zij niet betaalde, zouden ze het lastig maken.
Reacties en gedoe
Anja had er genoeg van en besloot er niet stilletjes in mee te gaan. Ze deelde haar verhaal in de buurt-Facebookgroep: “De buren willen een hogere schutting maar willen niet betalen. Moet ik hier serieus in meegaan?
