Het gaat volgens de Consumentenbond om CZ, Menzis, VGZ en Zilveren Kruis Achmea. Samen bedienen zij het overgrote deel van de markt, bijna 85 procent. Als daar structureel iets niet goed gaat, raakt dat dus heel veel huishoudens.
Het verschil tussen ‘niet willen’ en ‘niet kunnen’
Niemand zal ontkennen dat premie betaald moet worden. Het stelsel werkt nu eenmaal zo: met ieders premie wordt zorg voor iedereen mogelijk gemaakt. Maar er is een wereld van verschil tussen weigeren te betalen en simpelweg niet kúnnen betalen.
De bond zegt dat juist die tweede groep soms extra “straf” kreeg: incassokosten die de schuld verder opblazen, en maatregelen die de maandlasten verhogen. Daarmee worden geldproblemen niet opgelost, maar juist steviger vastgezet.
Hoe een achterstand kan uitmonden in een dure val
Wie langere tijd een zorgpremieachterstand heeft, krijgt te maken met stevige stappen. Na zes maanden kan een zorgverzekeraar iemand aanmelden bij het CAK. Vanaf dat punt verandert de betaling: je betaalt geen normale premie meer aan de verzekeraar.
In plaats daarvan volgt een hogere bestuursrechtelijke premie via het CAK, ongeveer 110 procent van de standaardpremie. Die prikkel is ooit bedoeld om wanbetaling te ontmoedigen, maar voor mensen zonder financiële ruimte kan dit veranderen in een armoedeval.
Compensatie sinds 2009 ligt op tafel
De Consumentenbond en ConsumentenClaim roepen zorgverzekeraars en andere betrokken partijen op om afspraken te maken over compensatie. Het gaat dan om consumenten die sinds 2009 mogelijk onterecht incassokosten of andere extra lasten hebben betaald.
Komen die afspraken er niet, dan houden de organisaties rekening met vervolgstappen, waaronder juridische actie. Voor consumenten die hiermee te maken hadden, is het verstandig om oude brieven, betaalregelingen, incassospecificaties en CAK-meldingen te bewaren.
