‘Uit mijn huwelijk.’
Ze bladerde verder.
‘Weet uw man dat u dit heeft?’
‘Nee.’
‘Weet zijn advocaat dit?’
‘Waarschijnlijk ook niet.’
Ze ging achterover zitten.
‘Mevrouw Van Veen…’
‘Noem me Sophie.’
‘Sophie, als dit klopt, zitten aan die bezittingen enorme verplichtingen.’
‘Dat weet ik.’
Toen kwam het plan.
Eigenlijk was het geen val.
Dat is het deel dat Marijke en Daan later nooit wilden begrijpen.
Wij verborgen niets.
In het convenant stond alles.
Letterlijk.
De familiebelangen werden omschreven.
De verbonden verplichtingen ook.
Er zat een volledige bijlage bij met verwijzingen naar garanties, rekening-courantverhoudingen en schuldenstructuren.
Mijn advocaat drong erop aan dat Daan onafhankelijk juridisch advies kreeg.
Dat had hij al.
Zijn eigen advocaat vroeg tijdens de bespreking zelfs:
‘Daan, ik wil dat we Bijlage C nog doornemen.’
Daan keek op zijn horloge.
‘Is dat nodig?’
‘Ja.’
‘Ik ken de bedrijven.’
‘Dat is niet hetzelfde.’
‘Ik wil vandaag tekenen.’
Zijn advocaat keek hem strak aan.
‘Er staan garanties in.’
Daan zuchtte.
‘Die lopen via mijn moeder.’
Mijn advocaat zei niets.
Ik ook niet.
Daan draaide zich naar mij.
‘Je doet eindelijk iets verstandigs. Neem je spullen en ga verder met je leven.’
Toen zette hij zijn handtekening.
Pagina na pagina.
Alsof hij haast had om mijn bestaan uit te wissen.
Na afloop ging hij waarschijnlijk naar Lotte.
Ik ging naar mijn studio.
En de volgende ochtend belde Marijke.
‘Dus jij wist dat ze problemen had?’ vroeg Daan nu aan de telefoon.
‘Ik wist dat er enorme schulden waren.’
‘Waarom heb je niets gezegd?’
Ik begon te lachen.
Voor het eerst echt.
‘Ik heb vijf jaar lang iedere maand achtduizend euro aan jouw moeder betaald omdat jij zei dat ik geen vragen moest stellen.’
‘Dat is iets anders.’
‘Nee. Dat is precies hetzelfde.’
Hij begon heen en weer te lopen. Ik hoorde zijn stappen.
‘De bank heeft vanochtend gebeld.’
Ik zei niets.
‘Er zijn zekerheden opeisbaar geworden.’
Nog steeds niets.
‘Mijn zakelijke rekening is beperkt.’
‘Dat klinkt vervelend.’
‘Sophie!’
‘Wat wil je dat ik doe?’
Hij antwoordde meteen.
‘We moeten het convenant terugdraaien.’
Daar was het.
Niet:
Het spijt me.
Niet:
Ik heb je jarenlang gebruikt.
Niet:
Mijn moeder heeft je financieel leeggetrokken.
Alleen:
