DEEL 2
Ik zat buiten die deur te huilen.
De volgende ochtend werd er geklopt.
Het was Eli – de stille jongen van twee huizen verderop. Hij was Hazels beste vriend sinds de zesde klas.
"Mevrouw Carter," zei hij. "Ik heb Hazels maten nodig. Het schoolbal is over 11 dagen. Ik kan dit. Maar ik wil dat u me vertrouwt – en ik wil dat u haar NIETS vertelt."
Ik wilde bijna nee zeggen. Hij was 17. Hij had nog nooit van zijn leven een jurk gemaakt.
Maar iets in zijn ogen...
Ik zei ja.
Elf nachten lang zag ik het licht in zijn slaapkamer tot 3 of 4 uur 's ochtends aan blijven. Zijn moeder vertelde me dat zijn vingers bloedden. Hij had twee toetsen gemist. Het kon hem niets schelen.
Op de avond van het schoolbal kwam hij aan in een tweedehands pak en begeleidde mijn dochter naar de gymzaal.
De jurk was adembenemend – ivoorkleurig met weelderige rozen, zwierig, gestructureerd, het soort jurk dat je in tijdschriften ziet.
Hazel straalde.
Voor het eerst in een jaar keek mijn meisje in de spiegel zonder te schrikken.
Toen liep Eli naar de dj-booth en pakte de microfoon.
"Ik moet je iets bekennen," zei hij. "Hazel... kijk eens onder de grootste roos."
Hazels handen begonnen te trillen.
Ze reikte naar beneden, vond iets dat in de stof verborgen zat – en gilde het uit.
Toen ze het omhoog hield en iedereen zag wat het was...
Vervolg in de link hieronder:
