“Alsof wij slechte ouders zijn.”
Ik knikte.
“Dat zou inderdaad vervelend voor jullie zijn.”
Mijn vader keek op.
Dat was de eerste keer dat ik iets terugzei zonder het daarna te verzachten.
Mijn moeder sloeg haar armen over elkaar.
“Je wordt steeds meer zoals je vader.”
Ik keek naar Henk.
“Dan hoop ik dat ik op tijd stop.”
Marieke arriveerde in haar grijze Volvo terwijl er motregen tegen de ramen tikte.
Ze stapte uit, zag mijn gezicht en keek daarna naar mijn moeder.
“Wat is er gebeurd?”
“Niets,” zei Ria meteen.
Ik antwoordde:
“Ze heeft me bij mijn haar gepakt.”
Mijn moeder lachte ongelovig.
“Nou, zeg. Ik hielp haar overeind.”
Marieke keek naar mijn haar.
“Met haar hoofdhuid?”
Mijn vader kuchte.
Het was bijna komisch geweest als ik niet moeite had gehad om rechtop te blijven staan.
Marieke pakte mijn koffer.
Mijn moeder draaide zich naar mij.
“En wanneer kom je je andere spullen halen?”
Ik keek naar de twee dozen naast de trap.
“Zodra ik kan lopen zonder pijn.”
“Dat kan niet weken duren.”
“Ria,” zei Marieke.
Mijn moeder keek haar aan.
“Wat?”
“Hou gewoon even op.”
Het werd stil.
Dat was blijkbaar erger dan schelden.
In de auto begon Noor te huilen.
Ik legde mijn vinger tegen haar wang en merkte dat mijn hand trilde.
Marieke reed richting Utrecht.
“Je gaat naar mij.”
“Dat kan niet.”
“Waarom niet?”
“Je hebt twee kinderen en—”
“Sanne.”
Ze keek kort opzij.
“Je moeder heeft je gisteren geopereerd gekregen dochter uit huis gezet.”
“Mijn moeder heeft mij niet geopereerd.”
“Je begrijpt me.”
Ik keek naar buiten.
Natte fietsen.
Grijze flats.
Een bestelbus van PostNL.
Alles zag eruit alsof de wereld gewoon doorging.
Dat vond ik bijna beledigend.
Bij Marieke thuis belde ik de huisartsenpost omdat mijn wond meer pijn deed.
Ze adviseerden controle omdat ik door de ruk aan mijn lichaam abrupt had bewogen en wat bloedverlies had.
Marieke reed mij diezelfde middag terug naar het ziekenhuis.
Er was gelukkig niets opengescheurd.
“Maar rust betekent echt rust,” zei de arts.
Marieke snoof.
“Zal ik dat op een tegeltje laten drukken voor haar moeder?”
Voor het eerst die dag moest ik bijna lachen.
Die avond lag ik op de bank toen mijn telefoon begon te trillen.
Familie-app.
Mijn moeder had geschreven:
Sanne heeft besloten voorlopig bij een vriendin te blijven. Jammer dat ze na alles wat we voor haar hebben gedaan zo boos is weggegaan.
Daaronder stond een hartje van mijn tante.
Femke schreef:
Misschien moeten we elkaar even ruimte geven.
Ik staarde naar die zin.
Ruimte.
In onze familie kregen mensen altijd ruimte nadat ze iets bij mij hadden weggehaald.
Mijn kamer.
Mijn grenzen.
Mijn versie van gebeurtenissen.
Ik typte niets.
Maar Marieke wel.
Ze zat naast mij en keek naar mijn scherm.
“Niet reageren.”
“Dat was ik niet van plan.”
“Mooi.”
Mijn telefoon trilde opnieuw.
Privébericht van mijn vader.
Kom morgen niet langs. Ik bel je.
Daarna nog één.
Er zijn dingen die je niet weet.
Ik las hem drie keer.
“Wat?” vroeg Marieke.
Ik liet haar het scherm zien.
Ze keek mij aan.
“Dat klinkt nooit gezellig.”
De volgende ochtend belde mijn vader om 07.12 uur.
Hij fluisterde.
“Kun je praten?”
“Ja.”
“Je moeder slaapt.”
Ik ging rechtop zitten.
“Wat is er?”
Stilte.
Toen hoorde ik papier.
“Je zag gisteren die brief.”
“Van de notaris.”
Hij ademde langzaam uit.
“Je oma heeft iets voor je achtergelaten.”
Mijn moeders moeder, oma Klara, was elf maanden eerder overleden.
Ze was tweeënnegentig geworden en woonde haar laatste jaren in een verzorgingshuis in Breukelen.
Ik had haar iedere zondag bezocht.
Femke kwam met kerst en op haar verjaardag.
Mijn moeder vond het verzorgingshuis “deprimerend” en kwam daarom vooral als er iets administratief geregeld moest worden.
“Wat heeft ze achtergelaten?”
“Geld.”
“Hoeveel?”
Mijn vader zweeg zo lang dat ik dacht dat de verbinding weg was.
“Ruim vierhonderdduizend euro.”
Ik keek naar Noor, die sliep in een geleende wieg.
“Wat?”
“En haar aandeel in het huis aan de Vecht.”
Oma Klara had met haar tweede man een klein maar waardevol huis in Maarssen gehad.
Na zijn dood was zij eigenaar gebleven.
Ik wist dat het huis na haar overlijden was verkocht.
Mijn moeder had gezegd dat de opbrengst naar de zorgkosten en belastingen was gegaan.
“Dat huis is toch verkocht?”
