3 dagen later keerde de advocaat terug met een ontredderd gezicht.
—Ik heb haar gevonden. Ze is heel erg ziek en heeft iets verschrikkelijks bekend: uw dochter Valentina is die nacht niet gestorven. Iemand heeft betaald om haar te laten verdwijnen.
Izabel voelde hoe de wereld onder haar voeten openging.
—Wie heeft de opdracht gegeven?
De advocaat haalde diep adem voordat hij de naam uitsprak van de enige persoon die nog steeds aan haar familietafel zat.
—Uw zwager, Augusto Montegro.
DEEL 2
Augusto was jarenlang de attente broer van Izabels overleden echtgenoot. Op familiebijeenkomsten sprak hij over loyaliteit, bracht hij een toast uit ter nagedachtenis aan zijn broer en deed hij alsof hij de pijn deelde om de overleden baby.
Maar de bekentenis van Dolores onthulde iets anders.
Toen Valentina 6 maanden oud was koorts kreeg en naar een privékliniek in Mexico-stad werd gebracht, herstelde het meisje, maar kocht Augusto een verpleegster om om haar overlijden te melden, omdat vaders testament voorschreef dat zijn dochter de directe erfgenaam was.
Als de kleine zou verdwijnen, zou een enorm deel van de bezittingen onder Augustos beheer vallen.
Dolores kon de hele opdracht niet uitvoeren. In plaats van de baby te verwonden, liet ze haar bij het aanbreken van de dag achter voor het tehuis Santa Rosa, vlakbij Toluke, met een blauwe deken en een valse naam.
De advocaat legde een kopie van de administratie op tafel.
—Het meisje staat ingeschreven als Lusija, zonder achternaam. De datum klopt. Ook het merkteken onder haar oor komt overeen.
Izabel wilde naar de blauwe kamer rennen en haar omhelzen, maar ze hield zich in. Ze kon haar niet zo’n enorme hoop geven zonder zeker te zijn.
Het laboratorium deed discreet een genetische test. Tijdens de 48 uur wachten dacht Lusija dat ze iets verkeerds had gedaan, omdat Izabel met gezwollen ogen door het huis liep en nauwelijks at.
—Als ik u tot last ben, ga ik —zei Lusija—. Ik ben gewend nergens te blijven hangen.
Izabel pakte haar bij de handen.
—Jij bent het probleem niet. Ik wacht op een bericht dat mijn leven kan terugbrengen of me voor de tweede keer kan breken.
Toen het resultaat binnenkwam, hoefde de advocaat niet veel uit te leggen.
—Moederlijke compatibiliteit 99,99%. Lusija is Valentina.
Izabel sloot haar ogen en liet een huilbui los die leek alsof die 22 jaar lang was opgespaard. Vervolgens liep ze de blauwe kamer binnen, waar Lusija zorgvuldig de geleende kleding aan het opvouwen was, alsof ze bang was om het vuil te maken.
—Ik moet je vertellen waarom deze kamer zo lang gesloten is geweest.
Ze vertelde haar over de dochter van wie ze dacht dat ze dood was, over het plafond beschilderd met wolken dat door haar vader was geschilderd en over de wieg die leeg was gebleven. Daarna liet ze haar het resultaat zien.
Lusija las het eens, toen nog eens, en schudde haar hoofd.
—Dat kan niet. U bent Izabel Montegro. Ik bedelde om restjes op straat.
—Jij bent mijn dochter. Ik heb je nooit verlaten. Ze hebben je uit mijn handen gestolen.
Lusija deinsde terug, overweldigd.
—Mijn hele leven heb ik gedacht dat niemand me wilde. In het tehuis zeiden ze dat mijn moeder me misschien niet eens wilde aanzien. En nu blijkt dat er een vrouw was die naar me zocht?
—Ik heb je gezocht in ziekenhuizen, opvangcentra, registers en zelfs in andere landen. Maar ze gaven me een valse overlijdensakte. Vergeef me dat ik je niet heb gevonden.
—Je hoeft geen vergeving te vragen, mama.
Het laatste woord kwam er nauwelijks uit als een fluistering. Izabel omhelsde haar en beiden huilden tot ze geen kracht meer over hadden.
Voor het eerst vertelde Lusija de hele waarheid over Ramon Vidal. Ze leerde hem kennen op de universiteit en hij presenteerde zich als een jonge ondernemer. Hij beloofde haar een gezin te stichten, vroeg haar om leningen te tekenen voor het openen van een café en gebruikte haar documenten om andere leningen af te sluiten.
Vervolgens verdween hij met bijna 900.000 peso’s.
Toen de incasseerders haar begonnen te achtervolgen, verliet Lusija school en sliep ze op stations, in portieken en op markten. Ze leerde om elke nacht haar route te veranderen zodat Ramon en zijn handlangers haar niet zouden vinden.
Izabel schakelde haar advocaten in. Binnen een paar dagen bewezen ze dat veel handtekeningen waren vervalst en slaagden ze erin de incasso te stoppen. Ze bereidden ook een aanklacht voor tegen Ramon.
Lusija weigerde echter te leven als een verwend erfgenaam.
—Ik wil terugkeren naar mijn studie. Ik wil lerares worden. Ik wil niet dat mensen zeggen dat ik ben teruggekomen om jouw geld.
—Laat ze zeggen wat ze willen —antwoordde Izabel—. Maar jij zult je opleiding afmaken voor jezelf, niet om wie dan ook iets te bewijzen.
Het leek erop dat de nachtmerrie voorbij was. In feite begon er net een andere.
Ramon kwam erachter via een gelekte foto: Lusija verliet de villa samen met Izabel. Hij herkende meteen de kans en zocht Augusto op in een privéclub in Santa Feu.
—Ik heb haar leven ooit verwoest —zei hij tegen hem—. Ik kan ook de relatie met haar moeder verwoesten.
Augusto keek hem met minachting aan, maar luisterde naar zijn plan. Ramon wist welke woorden Lusija’s angsten konden activeren; Augusto wist hoe hij Izabels wantrouwen kon voeden.
Ze hoefden geen van beiden aan te raken. Het was genoeg om een verhaal te verzinnen.
Eerst arriveerde er een anonieme brief met bewerkte foto’s van Lusija en Ramon die praten voor een ontmoeting in een restaurant. Daarna verscheen er een vermeende getuige die beweerde dat ze allebei de “oude miljonair” uitlachten en plannen maakten om haar te bestelen om haar huis binnen te komen.
Ook stuurden ze neppe opnames waarin Lusija vraagt hoeveel ze zal erven.
Isabel wist dat de genetische test echt was, maar er begon een pijnlijke twijfel te groeien: wat als haar dochter de waarheid al eerder had ontdekt en de ontmoeting had opgezet? Wat als liefde alleen echt is zolang er rijkdom in het spel is?
