Angst maakte haar afstandelijk.
Lucía merkte het op tijdens het avondmaal, in de deuren die vroeger openstonden en nu gesloten bleven, en in de manier waarop haar moeder zweg wanneer zij binnenkwam.
Uiteindelijk legde Isabel de foto’s op tafel.
—Je moet me de waarheid vertellen. Wist je wie ik was voordat je het restaurant binnenging? Werk je nog steeds samen met Ramon?
Lusija keek naar de foto’s en trok bleek weg.
—Denk je dat ik heb geleden van de honger om te acteren? Dat ik op bankjes heb geslapen om medelijden op te wekken? Dat ik je mama noemde om je te bestolen?
—Dat heb ik niet gezegd.
—Je hebt het gedacht. En dat doet nog meer pijn.
Ze liep naar de blauwe kamer, pakte haar weinige spullen in een rugzak en kwam naar beneden zonder enig sieraad, pas of dure jurk aan te raken.
—Hou alles maar. Ik wilde geen erfenis. Ik wilde een moeder.
Toen ze de deur opende, besefte Isabel dat ze de verlating herhaalde die andere mensen haar dochter hadden aangedaan.
—Wacht, Valentina!
Lusija bleef staan, maar draaide zich niet om.
—Ik heb 22 jaar geleefd omringd door leugens —ging Isabel verder—. Ik heb toegestaan dat angst me liet twijfelen aan het enige zuivere dat me nog restte. Vergeef me. Als je een oplichtster was geweest, zou je geen miljoenen hebben opgegeven om een omhelzing te behouden.
Lusija keek eindelijk op.
—Geloof je me?
—Met heel mijn ziel. En samen zullen we ontdekken wie dit heeft bedacht.
De advocaat spoorde de brieven op, identificeerde de acteur die als getuige was ingehuurd en vond de overboekingen afkomstig van een bedrijf gelinkt aan Ramon. Toen de man werd geconfronteerd, bekende hij dat hij 70.000 pesos had gekregen om te liegen.
Ondertussen stemde Dolores ermee in om te getuigen voor een notaris. Hoewel ze erg zwak was, overhandigde ze een oude opname die ze uit angst had bewaard: de stem van Augusto die haar opdroeg dat het meisje niet levend het ziekenhuis mocht verlaten en haar geld en bescherming beloofde.
De verpleegster huilde voor Isabel.
—Ik heb steekpenningen aangenomen. Ik verdien het niet dat u mij vergeeft. Maar ik kon haar geen pijn doen. Ik liet haar achter op een plek waarvan ik dacht dat iemand voor haar zou kunnen zorgen.
Isabel pakte haar bij de hand.
—U hebt iets verschrikkelijks gedaan, maar u hebt ook mijn dochter gered. Gebruik de dagen die u nog resten om de hele waarheid te vertellen.
Met het verzamelde bewijsmateriaal zette Isabel een val op.
Ze belde Augusto en deed alsof ze wanhopig was.
—Je had gelijk. Het meisje heeft geprobeerd om aan mijn rijkdom te komen. Ik hou haar vast in huis en ik wil dat je komt voordat ik de politie bel.
Augusto arriveerde in het gezelschap van Ramon, ervan overtuigd dat het plan was geslaagd. In de hal trof hij Lusija aan die naast een koffer zat en Isabel met neppe tranen.
—Ik had je al gewaarschuwd dat het straatmeisje alleen maar problemen zou brengen —zei Augusto—. Bloed corrigeert de opvoeding uit een tehuis niet.
—Interessant dat je bloed noemt —antwoordde Isabel—. Wat is er 22 jaar geleden echt gebeurd in de kliniek?
—Je dochter is gestorven. Dat weten we allemaal.
Isabel zette de luidspreker aan. Augustos jonge stem vulde de hal en beval dat de baby moest verdwijnen voordat het testament zou worden uitgevoerd.
Ramon probeerde op te staan, maar twee agenten kwamen binnen via een zijdeur. De advocaat verscheen met Dolores in een videogesprek, en de neppe getuige wachtte in een andere kamer om te getuigen.
—We hebben ook de overboekingen, de originele foto’s en de berichten waarin jullie van plan zijn om mijn dochter te diskrediteren —zei Isabel—. Deze keer zullen jullie je niet kunnen verbergen achter de achternaam Montegro.
Augusto verloor de controle.
