Niet:
Waarom betaalde Diane dit eigenlijk allemaal?
Nee.
Zeg tegen haar dat ze normaal moet doen.
Greg keek naar mij.
Ik keek terug.
‘Ashley,’ zei hij, ‘ik bel je zo terug.’
‘Nee! Mijn tank is bijna leeg en mijn kaart—’
Hij verbrak de verbinding.
Toen keek hij me aan alsof ik de brandweer had moeten bellen voor een vuur dat hij zelf had aangestoken.
‘Je gaat dit herstellen.’
‘Nee.’
‘Diane.’
‘Greg.’
‘Ze is twintig.’
‘Precies.’
‘Ze zit op school.’
‘Dat weet ik.’
‘Ze kan dit niet allemaal zelf betalen.’
‘Dan zul jij haar moeten helpen.’
‘Ik betaal al genoeg.’
Daar was het.
Eindelijk.
Ik leunde achterover.
‘Hoeveel?’
Hij knipperde.
‘Wat?’
‘Hoeveel betaal jij rechtstreeks voor Ashley per maand?’
‘Dat weet ik niet uit mijn hoofd.’
‘Ik wel.’
Ik pakte de tweede pagina.
‘Gemiddeld 312 dollar.’
Zijn gezicht veranderde.
‘Dat is onzin.’
‘Controleer je rekening.’
Het grootste deel van zijn bijdrage bestond uit een streamingabonnement, incidenteel eten en een automatische overboeking van tweehonderd dollar.
De rest?
Ik.
Omdat Greg altijd zei:
‘Jij bent beter met dat soort dingen.’
En ik had dat jarenlang als compliment gehoord.
Nu klonk het anders.
Hij liep door de keuken.
‘Ik werk hard, Diane.’
‘Dat heb ik nooit ontkend.’
‘Ik betaal mee aan dit huis.’
‘Ook waar.’
‘Ik verdien meer dan jij.’
‘Dat zei je vaker.’
‘Dan waarom doe je alsof ik van jou profiteer?’
Ik keek naar hem.
‘Omdat inkomen en verantwoordelijkheid niet hetzelfde zijn.’
Hij stopte.
‘Ik beheer de rekeningen. Ik vul tekorten aan. Ik regel je dochters problemen. Ik betaal dingen die zij jou niet eens vertelt omdat ze weet dat ik ze wel oplos.’
‘Zoals?’
‘De 1.800 dollar die ze drie maanden geleden nodig had omdat ze haar huurdeel had uitgegeven aan een weekend in Nashville.’
Greg verstijfde.
‘Wat?’
‘Dat wist je niet.’
‘Nee.’
‘De nieuwe banden.’
‘Welke banden?’
‘Precies.’
Hij keek naar de papieren.
Daarna naar mij.
‘Waarom heb je me dit nooit verteld?’
‘Omdat iedere keer wanneer ik zorgen over Ashley uitte, jij zei dat ze jong was, stress had of tijd nodig had.’
Hij liet zich op een kruk zakken.
‘Dat is niet hetzelfde.’
‘Nee. Maar het resultaat was wel dat ik de problemen oploste en jij mij daarna vertelde dat ik haar niet mocht corrigeren.’
Die zin bleef tussen ons hangen.
Tegen negen uur stond Ashley voor de deur.
Ze gebruikte haar sleutel zonder te kloppen.
‘Waar is ze?’
Ik zat nog steeds aan het kookeiland.
Greg stond bij het raam.
Ashley stormde de keuken in met haar telefoon in haar hand.
‘Ben je serieus?’
‘Ja.’
‘Mijn verzekering loopt over drie dagen af.’
‘Dan moet je vader een nieuwe betaalmethode toevoegen.’
Ze keek naar hem.
‘Papa?’
Greg wreef over zijn gezicht.
‘We praten erover.’
‘Waarover valt er te praten?’
Ze wees naar mij.
‘Zij kan dit niet zomaar doen.’
‘Ik heb het al gedaan.’
‘Je bent echt krankzinnig.’
Greg keek op.
‘Ashley.’
‘Wat?’
‘Niet zo.’
Ze lachte ongelovig.
‘Nu zeg je er ineens iets van?’
Ik voelde geen overwinning.
Alleen vermoeidheid.
Ashley keek naar mij.
‘Dus omdat ik één opmerking maakte, gooi je mijn hele leven overhoop?’
‘Nee.’
‘Dat is precies wat je doet.’
‘Je opmerking maakte iets duidelijk.’
‘Wat?’
‘Dat jij mijn steun als vanzelfsprekend bent gaan zien.’
Ze rolde met haar ogen.
‘O mijn God.’
‘En dat je vader hetzelfde heeft gedaan.’
Greg keek naar mij, maar zei niets.
‘Ik heb je niet gevraagd mijn moeder te zijn.’
‘Klopt.’
‘Dus stop met doen alsof ik jou iets verschuldigd ben.’
Ik knikte.
‘Dat doe ik.’
Ze fronste.
‘Wat?’
