Greg keek naar de stapel papieren alsof ik een bom op het aanrecht had gelegd.
‘Wat bedoel je, dingen die niet van jou zijn?’
Ik nam een slok koffie.
‘Precies wat ik zei.’
Bovenaan stond:
ASHLEY — MAANDELIJKSE UITGAVEN BETAALD VIA MIJN REKENINGEN
Autolease.
Autoverzekering.
Telefoon.
Parkeervergunning.
Collegegeld.
Studieboeken.
Bijdragen aan haar studentenvereniging.
Huurtekorten.
Boodschappentransfers.
En daaronder het totaal van de afgelopen twaalf maanden.
Greg keek ernaar.
Toen nog een keer.
‘Dit kan niet kloppen.’
‘Het klopt tot op de dollar.’
Hij keek naar mij.
‘Waarom heb je dit allemaal uitgeprint?’
‘Omdat ik dacht dat je misschien vergeten was hoeveel van je dochters leven door mij werd betaald.’
Zijn gezicht verstrakte.
‘Diane, dit is kinderachtig.’
Dat woord.
Kinderachtig.
Ik glimlachte bijna.
‘Jij zei gisteravond dat ze mijn dochter niet is.’
‘Dat betekent niet dat je haar financieel moet straffen.’
‘Ik straf niemand.’
‘Je hebt haar kaart laten weigeren!’
‘Mijn kaart.’
Hij zweeg.
Ik tikte met mijn vinger op de pagina.
‘Mijn betaalmethode. Mijn verzekering. Mijn geld.’
‘We zijn getrouwd.’
‘Ja.’
‘Dus het is van ons.’
‘Niet alles.’
Dat wist hij.
Mijn eerste huwelijk had me één ding geleerd: ik zou nooit meer al mijn financiële zelfstandigheid opgeven.
Greg en ik hadden een gezamenlijke huishoudrekening, maar daarnaast hielden we ieder onze eigen rekeningen.
De meeste kosten van Ashley liepen via mij omdat ik degene was die alles regelde.
Niet omdat we daar ooit formeel over hadden afgesproken.
Het was gewoon ontstaan.
Een rekening hier.
Een spoedbetaling daar.
‘Kun je dit alsjeblieft terugzetten voordat Ashley in paniek raakt?’
‘Nee.’
Hij liet de papieren op het aanrecht vallen.
‘Dus dit is wraak.’
‘Nee.’
‘Wat noem je het dan?’
Ik keek hem recht aan.
‘Duidelijkheid.’
Mijn telefoon trilde opnieuw.
Ashley belde.
Greg stak zijn hand uit.
‘Geef hier.’
‘Waarom?’
‘Omdat ik haar ga zeggen dat je dit terugdraait.’
‘Dan moet je tegen haar liegen.’
Hij keek me aan.
Ik nam op.
‘Hoi, Ashley.’
‘Wat heb je gedaan?’
Geen goedemorgen.
Geen uitleg.
Gewoon boosheid.
‘Waarmee?’
‘Mijn kaart werkt niet en de leasewebsite zegt dat de betaalmethode is verwijderd.’
‘Dat klopt.’
‘Waarom?’
‘Omdat ik de betalingen niet langer doe.’
Stilte.
Toen:
‘Wat?’
‘Je vader zei gisteravond iets waar ik goed over heb nagedacht.’
Greg sloot zijn ogen.
Ashley zei:
‘Wat heeft dat ermee te maken?’
‘Hij zei dat jij mijn dochter niet bent en dat ik me niet met jouw opvoeding moet bemoeien.’
‘Ja, omdat je altijd doet alsof je mijn moeder bent.’
‘Prima.’
‘Dus?’
‘Dus ik heb mijn rol aangepast.’
Het bleef een paar seconden stil.
‘Wat bedoel je?’
‘Ik betaal niet langer voor je auto, verzekering, telefoon, collegegeld of andere persoonlijke kosten.’
Ze begon te lachen.
Werkelijk lachen.
‘Heel grappig.’
‘Ik maak geen grap.’
De lach verdween.
‘Papa?’
Greg pakte zijn eigen telefoon.
‘Ik ben hier.’
‘Zeg tegen haar dat ze normaal moet doen.’
Dat was interessant.
Niet:
Kunnen we praten?
