De Doodmars van Bataan is een van de meest aangrijpende en tragische episodes uit de Tweede Wereldoorlog. Op 9 april 1942, na maanden van zware gevechten op het Filipijnse schiereiland Bataan, werden duizenden Filipijnse en Amerikaanse soldaten gedwongen om zich over te geven aan de opmars van de Japanse keizerlijke troepen. Wat volgde was een gruwelijke tocht die de grenzen van de menselijke uithoudingsvermogen op de proef stelde. Dit verhaal van lijden en solidariteit herinnert ons aan de fragiliteit van vrijheid en de kracht van de menselijke geest.
De Doodmars: Een Afschuwelijke Tocht
Uitgeput, hongerig en gedemoraliseerd sloegen de soldaten de handen ineen om een nieuwe beproeving te doorstaan: de Doodmars van Bataan. Wat volgde was een afschuwelijke tocht van meer dan 100 kilometer onder een genadeloze zon, met vrijwel geen voedsel of water. Mannen struikelden en vielen, deels door uitputting, ziekte of uitdroging. Anderen werden neergeschoten of geslagen omdat ze vaart minderden, en talloze soldaten werden doodgeschoten omdat ze even wilden uitrusten. Naar schatting vielen er aan het einde van de mars tienduizenden doden.
