‘Goed. Geen geschreeuw. Ik wil iedereen afzonderlijk horen.’
Maxim probeerde als eerste te spreken. Hij klonk zelfverzekerd en bijna overtuigend.
‘Ik heb haar niet bedreigd. Ik heb alleen gezegd dat ik niet van plan ben het meisje op te voeden. We zitten in een moeilijke gezinssituatie.’
Elena luisterde zwijgend.
‘Hebt u van uw vrouw geëist dat ze afstand doet van het kind?’ vroeg de agent.
‘Ik heb haar voorgesteld na te denken over de toekomst van ons gezin.’
‘Dat is geen antwoord.’
Maxim klemde zijn kaken op elkaar.
‘Ja. Ik heb gezegd dat ik van haar zou scheiden als ze het kind niet zou afstaan.’
Elena sloot haar ogen.
De pijn kwam opnieuw naar boven, maar deze keer voelde het anders. Het was niet langer de machteloze pijn die haar aan het huilen maakte. Het was verraad, een gevoel dat bijna lichamelijk pijn deed.
De psycholoog ging naast haar zitten.
‘Elena, wilt u dat uw man bij u blijft?’
‘Nee.’
‘Bent u bang voor hem?’
Elena keek naar Maxim.
Hij stond roerloos, maar zijn blik was hard geworden.
‘Op dit moment wel.’
Dat was genoeg.
De politieagent vroeg Maxim om afstand te nemen en niet dichter bij het wiegje te komen.
‘We zullen de omstandigheden onderzoeken. Voorlopig heeft deze vrouw rust nodig.’
‘U weet niet met wie u te maken hebt,’ siste Maxim. ‘Mijn familie zal dit niet zomaar laten zitten.’
Voor het eerst antwoordde Elena hem rechtstreeks:
‘Nu begin ik het te begrijpen.’
Maxim fronste.
‘Wat precies?’
‘Waarom je zo bang was dat ik zelfstandig zou worden.’
Hij zei niets.
En toen herinnerde Elena zich alles wat ze lange tijd had geprobeerd niet op te merken.
Hoe Maxim haar bankpas controleerde.
Hoe hij ooit haar cv had verscheurd en had gezegd dat ze helemaal niet hoefde te werken.
Hoe zijn moeder haar had geadviseerd haar man niet tegen te spreken als ze haar huwelijk wilde behouden.
Vroeger leken al die gebeurtenissen op zichzelf staande ruzies.
Nu vormden ze samen één angstaanjagend beeld.
Maar enkele minuten later gebeurde er iets onverwachts.
Maxims telefoon, die op de vensterbank lag, begon te rinkelen.
Hij keek naar het scherm en werd bleek.
Elena zag de naam.
**Viktoria.**
Het was de vrouw die hij altijd zijn boekhoudster had genoemd.
Maxim drukte het gesprek snel weg.
Maar de telefoon ging onmiddellijk opnieuw over.
Deze keer zag ook de politieagent het scherm.
‘Neem op,’ zei hij.
Maxim zweeg.
Elena voelde een koude rilling over haar rug lopen.
Ze wist nog niet wie Viktoria werkelijk was.
Maar binnen enkele minuten zou ze een zin horen die haar beeld van de laatste maanden van haar huwelijk voorgoed zou veranderen.
—
## Hoofdstuk 3. Het telefoontje dat het geheim onthulde
Maxim staarde naar het scherm van zijn telefoon alsof hij zojuist een bericht over het einde van de wereld had ontvangen.
‘Neem op,’ herhaalde de politieagent.
‘Het gaat om een zakelijke kwestie.’
‘Waarom bent u dan bang om op te nemen?’
Maxim gaf geen antwoord.
De telefoon ging opnieuw.
Deze keer verscheen er een bericht op het scherm:
**‘Maxim, is ze al bevallen? We moeten de kwestie met de documenten dringend regelen.’**
Elena hield haar adem in.
‘Welke documenten?’ vroeg ze.
