Hoofdstuk 1. Tien minuten voor alles instortte
‘Ik heb altijd een keuze,’ herhaalde Elena.
Maxim glimlachte spottend.
‘Alleen heb ik de juiste keuze al voor je gemaakt.’
Hij sprak rustig, bijna alsof hij het over iets alledaags had. En juist dat maakte het enger dan wanneer hij had geschreeuwd.
Elena keek naar de man met wie ze tien jaar van haar leven had gedeeld en had plotseling het gevoel dat ze naar een volslagen vreemde keek.
‘Wil je echt dat onze dochter naar een weeshuis gaat?’
‘Niet onze dochter,’ verbeterde Maxim haar ijskoud. ‘Ik heb zo’n kind niet nodig.’
Elena kromp ineen.
Op dat moment kwam de hoofdverpleegkundige naar haar bed. De vrouw, die rond de vijftig was, heette Tamara Sergejevna. Achter haar verscheen de arts die die dag dienst had op de kraamafdeling.
‘Wat is er gebeurd?’ vroeg de arts.
Elena zweeg enkele seconden. Ze wilde schreeuwen, maar haar stem leek ergens in haar keel vast te zitten.
Maxim was haar voor.
‘Niets bijzonders. Mijn vrouw is na de bevalling emotioneel instabiel. We moeten gewoon even met elkaar praten.’
‘Nee,’ zei Elena zacht. ‘Ik wil dat u met uw eigen oren hoort wat hij heeft gezegd.’
Maxim draaide zich abrupt naar haar om.
‘Elena!’
‘Hij eist dat ik afstand doe van onze dochter.’
Op de gang werd het plotseling ongewoon stil.
De arts keek eerst naar Maxim en daarna naar de baby.
‘Meent u dat serieus?’
‘Dit is een familieaangelegenheid,’ beet hij haar toe.
‘Zolang het gaat om een pasgeboren kind en om druk of dreigementen om haar zonder moeder achter te laten, is dit niet langer alleen een familieaangelegenheid.’
Maxim werd bleek.
‘Bemoeit u zich hier niet mee.’
Tamara Sergejevna ging naast Elena staan.
‘Wij zijn verplicht in te grijpen wanneer een patiënt melding maakt van druk of bedreigingen.’
Maxim pakte zijn telefoon.
‘Goed. Dan vertrek ik gewoon. Over een uur neemt mijn advocaat contact met u op.’
Elena keek hem aan.
‘Nee. Je gaat nu nergens heen.’
Hij grijnsde.
‘En hoe wil je me tegenhouden?’
Voor het eerst tijdens het hele gesprek glimlachte Elena.
‘Dat hoeft niet.’
Ze keek naar de arts.
‘Dokter, wilt u alstublieft mijn telefoon brengen? En ik wil dat alles wat hier is gebeurd officieel wordt vastgelegd.’
Maxim glimlachte niet meer.
‘Wat ben je van plan?’
‘Mijn dochter redden.’
Op dat moment klonk er een zacht geluid uit het doorzichtige wiegje. Het meisje bewoog haar handje en opende haar ogen.
Elena keek naar haar en fluisterde:
‘Mama is bij je.’
Toen klonk op de gang het geluid van een deur die openging.
Een man in uniform kwam binnen.
Maxim draaide zich langzaam om.
En voor het eerst die avond verscheen er echte angst op zijn gezicht.
Hoofdstuk 2. De man in uniform
De man in uniform bleek een politieagent te zijn. Achter hem liep een jonge vrouw in een witte jas. Elena herkende haar meteen: het was de psycholoog van de afdeling, die ze die ochtend, nog vóór de bevalling, had gezien.
‘Mij is verteld dat hier een conflict is ontstaan,’ zei de politieagent. ‘Wie heeft mij gebeld?’
Maxim stapte onmiddellijk naar voren.
‘Niemand. Dit is een misverstand. Mijn vrouw voelt zich na de bevalling niet goed.’
‘Ik heb hem gebeld,’ antwoordde de hoofdverpleegkundige kalm.
Maxim draaide zich scherp naar haar om.
‘Dat recht had u niet!’
‘Dat had ik wel,’ zei de arts. ‘De patiënte heeft melding gemaakt van druk en bedreigingen in verband met haar kind.’
De politieagent haalde een notitieblok tevoorschijn.
