Ze antwoordde: “Ja, Ritan.”
“Ik weet.”
Ze glimlachte even en zei: “Oké… ik heb je de moeite bespaard om het te vragen.”
Youssef keek haar een paar seconden aan en richtte zijn blik vervolgens weer op het scherm.
Ritan kwam naar buiten… of tenminste, dat was zijn bedoeling.
Maar na een tijdje keek ze rond op het bureau en vroeg:
“Heb je al deze boeken gelezen?”
Youssef keek weer op: “Wat?” “
De boeken.”
“Ja.”
“Allemaal?”
“Ja.”
“Oké.”
Ze zweeg even en zei toen: “Ik heb Hajja Nawal gevraagd om iemand te sturen die schoon is… niet iemand die leest.”
Youssef Fadl keek haar aan.
Ze zei snel: “Ik weet hoe ik moet schoonmaken en tegelijkertijd vragen moet stellen… Ik ben een multitasker.”
Youssef zei koeltjes: “Ik houd van rust en stilte.”
Ze schudde haar hoofd en zei: “Oké.”
Ik ben vertrokken.
Maar een week later deed zich het eerste probleem voor… Ritan was het kantoor aan het schoonmaken en toen de stofzuiger tegen een bijzettafel stootte, viel er een stapel mappen op de grond.
Youssef zei met scherpe stem: “Wacht!”
Ritan stond op: “Ja?”
“Begrijp je wat je gedaan hebt?”
Ze bekeek de documenten en zei: “Ik heb een paar documenten gemist.”
Youssef antwoordde: “Deze bestanden liggen al maanden zo geordend.”
Ritan zei: “Oké, vertel me hoe ik ze moet rangschikken.”
Youssef kneep zijn ogen samen: “Je begrijpt het niet.”
Reitan zweeg even en zei toen: “Hoogstwaarschijnlijk niet… Daarom zeg ik je: ‘Begrijp me.'”
Het hele kantoor viel stil… iedereen anders zou het gezegd hebben en zich meteen verontschuldigd hebben.
Maar Ritan bleef staan, haar handen trillend van angst, maar ze probeerde het niet te laten merken.
Ze knielde op de grond, raapte de documenten bij elkaar en zei: “Ik heb een fout gemaakt en het spijt me. Vertel me de juiste volgorde, dan corrigeer ik het.”
Youssef zweeg… voor het eerst in jaren had iemand zich bij hem verontschuldigd…
zonder bang voor hem te zijn.
Uiteindelijk zei hij: “De eerste grijze map.”
“Ja, meneer.”
“De blauwe onderaan.”
Ritan begon de dossiers één voor één te sorteren, en toen hij klaar was, stond hij op en duwde de schoonmaakkar naar de deur.
Youssef zei: “Ritan.”
Ze draaide zich naar hem om… in de verwachting van een nieuwe berisping.
Maar hij zei kalm: “Dit is… ga.”
Ze ging naar buiten. Zodra ze de deur achter zich had gelaten, hoorde ze Haja Nawal in de gang fluisteren: “Probeer je soms je baan op te zeggen?”
