Zijn vader, die net als elke volwassene weet dat de volgorde bij een vermenigvuldiging voor het eindresultaat niets uitmaakt, begon inmiddels zijn geduld met het schoolsysteem te verliezen. Hij keek Johnny aan en vroeg geërgerd: "Wat is in godsnaam het verschil tussen 3 keer 2 en 2 keer 3?!"
De geniale ontknoping
De spanning aan de keukentafel was om te snijden. De vader verwachtte een ingewikkeld verhaal over arrays, matrices of een nieuwe moderne onderwijsmethode waar geen touw aan vast te knopen viel. Maar de logica van de kleine Johnny bleek veel directer en eenvoudiger dan gedacht.
Johnny keek zijn vader met een blik van pure rechtvaardigheid aan en gaf het verlossende antwoord:
"Ja pap, dat is exact wat ik ook tegen haar zei! En toen gaf ze me een nul voor die vraag!"
Het bleek dat Johnny's reactie op de herhaalde vraag van de lerares iets te brutaal en net iets te logisch was voor de strenge wiskundeles, wat hem uiteindelijk zijn felbegeerde voldoende had gekost. Een wijze les voor de volgende keer: soms moet je op school gewoon twee keer hetzelfde antwoord geven!
