Administratie.
Advocaten.
Natalie heeft een onafhankelijke adviseur ingeschakeld.
Niet die van Sebastian.
Dat vond hij verschrikkelijk.
“Ik ken betere.”
“Precies.”
“Wat betekent dat?”
“Ik heb mensen nodig die professioneel loyaal aan mij zijn.”
Sebastian verstijfde.
Toen knikte hij.
“Oké.”
Kleine vooruitgang.
Natalie verliet de woning vier maanden later.
Niet omdat er een conflict was.
Omdat ze niet langer als werknemer in het huis van haar familie hoefde te werken.
Ze huurde een beter appartement.
Geen herenhuis.
Mia koos een slaapkamer met groene muren.
Sebastian kocht een belachelijk duur bed.
Natalie heeft het teruggegeven.
“Wat was er mis mee?”
“Het kostte elfduizend dollar.”
“Het was goed.”
“Ze is drie.”
“Ze zal het jarenlang gebruiken.”
“Sebastian.”
“Prima.”
Hij kocht een meer betaalbare.
Drieduizend dollar.
Natalie zuchtte.
“Jouw definitie van redelijke behoeftetherapie.”
Dat werd een grapje binnen de familie.
De band tussen de broers en zussen ontstond niet meteen.
Dat zou nep zijn geweest.
Sebastian was gekwetst omdat Natalie acht jaar lang bij hem in huis had gewoond zonder het hem te vertellen.
Natalie was verbitterd omdat Sebastian een openlijk erkende jeugd had gehad, terwijl zij en Evelyn ver weg moesten zien te overleven.
Geen van beiden had de jeugd van de ander veroorzaakt.
Maar emoties gehoorzamen niet aan perfecte logica.
Ze kregen ruzie.
Veel.
Op een avond zei Sebastian:
“Je had me het eerste jaar al de waarheid kunnen vertellen.”
Natalie antwoordde:
“En wat zou jij gedaan hebben?”
“Ik had je graag geholpen.”
“Dat weet je niet.”
“Ja, dat doe ik.”
“Nee.”
Pauze.
“De Sebastian van acht jaar geleden zou vijf advocaten, drie rechercheurs en beveiligers voor mijn appartement hebben gezet voordat hij me vroeg wat ik wilde.”
Hij opende zijn mond.
Daarna sloot ik het.
“Waarschijnlijk.”
“Precies.”
“Maar ik zou Mia hebben beschermd.”
“Mia bestond nog niet.”
“Irrelevant punt.”
“Biologisch gezien zeer relevant.”
Dat eindigde ermee dat ze allebei moesten lachen.
De pijn ontwikkelde zich langzaam tot een relatie.
Mia was de brug.
Niet omdat ze enige verplichting had.
Simpelweg omdat ze Sebastian als een mens behandelde.
Geen magnaat.
Geen patriarch.
Geen lang verloren broer.
Gewoon die serieuze man met die krakende knieën.
‘Je bent oud,’ zei ze dan tegen hem.
“Ik ben vierenveertig.”
“Oud.”
“Je moeder is zevenendertig.”
Vanuit de keuken, Natalie:
“Betrek me hier niet bij.”
Sebastian nam Mia voor het eerst mee naar een dierentuin.
Met discrete beveiliging.
Hij kocht alles.
Knuffeldier.
Boek.
Hoed.
Ballon.
Natalie ontmoette hen bij de deur.
“Wat heb je gedaan?”
“We zijn naar de dierentuin geweest.”
“Het lijkt erop dat je de dierentuin hebt gekocht.”
Mia riep:
“Oom Sebastian wilde een giraffe.”
“Dat is uit de context gehaald.”
“In welke context wordt de wens om een giraffe te kopen aantrekkelijker?”
“Het was een donatie.”
Familie.
Vreemd.
Maar familie.
Het moeilijkste moment kwam toen Mia naar haar vader begon te vragen.
Natalie had nooit verborgen gehouden dat haar vader dood was.
Maar ze had haar een vereenvoudigde versie gegeven.
Een man genaamd Daniel Brooks.
Dat klopte.
Mia’s vader had geen enkele band met de familie Cross.
Hij was tijdens de zwangerschap vertrokken.
Het was geen maffiageheim.
Hij was geen verloren erfgenaam.
Gewoon een man die geen verantwoordelijkheid wilde nemen voor het vaderschap.
Sebastian werd woedend toen hij erachter kwam.
“Waar is hij?”
“Nee.”
“Ik heb het net gevraagd.”
“Met die blik vraag je het niet alleen maar.”
“Ik ga niets doen.”
“Sebastian.”
“Juridisch gezien.”
“Ik heb er ook geen behoefte aan dat je hem voor de lol aanklaagt.”
Dat was belangrijk.
Het verhaal ontaardde niet in alweer een vaderschapsmysterie.
Natalie had al meer dan genoeg familiegeheimen.
Daniel had er na vaststelling van het vaderschap en de onderhoudsplicht vrijwillig voor gekozen om niet betrokken te zijn.
Mia kon hem opzoeken als ze ouder was, als ze dat wilde.
Sebastian moest dat respecteren.
“Je kunt niet elke slechte man in ons verhaal veranderen.”
zei Natalie.
