deel 9
Graham duwde Mr. Rossi opzij en greep me bij mijn arm. Zijn greep was meedogenloos, zijn vingers boorden zich in mijn vlees.
‘Jij verpest altijd alles!’ schreeuwde hij, zijn gezicht op slechts enkele centimeters van het mijne. ‘Tien jaar lang heb ik me gedragen als de perfecte echtgenoot! Tien jaar lang heb ik naar je stomme verhalen geluisterd, je liefdadigheidsfeestjes bezocht en gedaan alsof ik van je hield! Het was allemaal voor DIT!’
De notaris stond geschrokken op en riep in het Italiaans om de beveiliging.
Ik keek Graham strak aan, ondanks de pijn in mijn arm. ‘Je hebt nooit van iemand gehouden, Graham. Niet van mij, en zelfs niet van Sloane. Je bent een geobsedeerde man die verblind is door de wraak van een vader die zelf een crimineel was.’
‘Zwijg!’ brulde hij. hij trok me mee richting de deuren van het balkon die uitkeken over de binnenplaats van het paleis. ‘Geef me die map uit Genève! Geef hem aan mij of we gaan hier allebei naar beneden!’
Mr. Rossi probeerde tussenbeide te komen, maar Graham haalde wild uit en duwde de oude advocaat tegen de houten tafel. Rossi viel op de grond.
Graham trok me mee het balkon op. De koude Italiaanse ochtendlucht sloeg in mijn gezicht. We stonden op de derde verdieping, boven de stenen binnenplaats. De mist hing laag, waardoor de diepte eronder nog dreigender leek.
Hij klemde zijn arm om mijn keel en trok me naar de balustrade. ‘De documenten, Elena! Waar zijn de originelen?!’
‘In het kantoor van de notaris!’ bracht ik er moeilijk uit, terwijl zijn arm mijn luchtpijp dichtknep. ‘Het maakt niet meer uit, Graham... de notaris heeft de stempels van Genève al gezien. Het is over!’
‘Het is pas over als ik zeg dat het over is!’ schreeuwde hij wanhopig.
Op dat moment werden de dubbele deuren van de conferentiezaal weer opengegooid. Twee Italiaanse politieagenten, waarschuwd door de beveiliging van het gebouw, stormden met getrokken wapens het balkon op.
‘Polizia! Mettete giù le armi!’ schreeuwde een van de agenten.
Graham klemde zich nog vaster aan mij vast en trok me over de rand van de stenen balustrade. Mijn voeten verloren bijna het contact met de vloer.
‘Blijf achteruit!’ gilde Graham tegen de politie. ‘Als jullie een stap dichterbij doen, neem ik haar mee over de rand!’
De agenten stonden stil, hun wapens op Graham gericht, maar ze durfden niet te schieten uit angst mij te raken.
Ik voelde de koude steen van de balustrade tegen mijn rug. Eén verkeerde beweging en we zouden allebei de diepte in storten. Maar vreemd genoeg voelde ik geen paniek meer. De angst die me jarenlang had verlamd toen ik dachte dat ik mijn echtgenoot kon verliezen, was volledig verdwenen.
Ik keek neer op de hand van Graham die mijn keel vasthield. Aan zijn ringvinger zat nog steeds zijn gouden trouwring — het symbool van de leugen waarmee hij mijn leven was binnengedrongen.
Met een snelle, krachtige beweging greep ik zijn trouwring vast en draaide hem met volle kracht om zijn vinger, terwijl ik mijn elleboog met alle macht in zijn ribben plantte.
Graham schreeuwde het uit van de pijn, zijn greep verslapte een fractie van een seconde.
Ik duwde mezelf los van hem en liet me op de balkonvloer vallen.
Graham verloor zijn evenwicht. Hij stapte achteruit, zijn voeten haakten achter de lage rand van de balustrade, en hij sloeg over de rand.
Hij greep in een reflex naar de stenen leuning, zijn vingers glijdend over de vochtige steen.
hij hing nu aan de buitenkant van het balkon op drie verdiepingen hoogte.
‘Elena!’ schreeuwde hij, zijn stem overslaand van pure doodsangst. ‘Help me! Alsjeblieft, Elena!’
Ik stond langzaam op van de vloer. Mijn keel deed pijn en mijn kleren waren vuil, maar ik stond rechtop.
Ik liep naar de balustrade en keek neer op de man die tien jaar van mijn leven had gestolen. Zijn vingers waren aan het wegglijden van de gladde steen.
hij staarde me aan, zijn ogen smeekend, wanhopig, leeg.
Ik stak mijn hand niet uit.
‘Je zei gisteravond dat je mijn stilte niet moest onderschatten, Graham,’ zei ik zacht.
De agenten stormden naar voren om hem vast te grijpen, maar net voordat hun handen zijn polsen bereikten, glipte zijn laatste vinger los van de steen.
Met een ijswekkende schreeuw viel Graham Whitmore naar beneden.
