deel 8
Het nieuws dat Graham vrij was gekomen, sloeg in als een bom. Mr. Vance bevestigde het telefonisch terwijl ik in de taxi naar de luchthaven van Genève zat.
‘Zijn advocaat heeft een spoedzitting aangevraagd bij een invalrechter,’ legde Vance gefrustreerd uit. ‘Ze hebben contant geld gebruikt dat op een onbekende buitenlandse rekening stond om de borgtocht van een half miljoen te betalen. Hij is direct na zijn vrijlating naar een privé vliegveld gereden.’
‘Hij gaat naar het notariaat in Milaan,’ zei ik, terwijl ik naar de schemering buiten keek. ‘Het codicil vervalt vanmiddag om twaalf uur. Als hij er voor die tijd is en de originele machtiging kan overleggen die hij waarschijnlijk ergens anders verborgen heeft gehouden, worden de aandelen automatisch op zijn naam overgeschreven.’
‘Ik heb een Italiaanse raadsman ingeschakeld,’ zei Vance. ‘Mr. Rossi opent om negen uur het kantoor in Milaan. Maar zonder jou en de originele documenten van je grootvader kan Rossi de overdracht niet wettelijk tegenhouden. De Italiaanse wet is heel strikt wat betreft historische codicillen.’
‘Mijn vlucht landt om negen uur op Milaan Malpensa,’ zei ik. ‘Ik ben rond tien uur bij het notariaat.’
‘Wees voorzichtig, Elena. Graham is wanhopig. Hij heeft alles op het spel gezet. Sloane zit nu vast in Genève, dus hij weet dat hij er helemaal alleen voor staat.’
Toen mijn vliegtuig om negen uur landde op de luchthaven van Milaan, hing er een dichte mist over de stad. Italië in oktober was inderdaad prachtig, maar niet op de manier zoals Sloane het zich had voorgesteld. Het was koud, grauw en doordrenkt van een vochtige kilte.
Een chauffeur van Mr. Rossi opende het portier van een zwarte sedan voor mij. Ik stapte in met de lederen map van mijn grootvader stevig tegen mijn borst gedrukt.
We reden met hoge snelheid over de snelweg richting het historische centrum van Milaan. Elke minuut telde. De klok op het dashboard gaf 09:45 aan toen we het drukke verkeer rond de Duomo binnenrijden.
Het notariaat van mr. Rossi was gevestigd in een imposant negentiende-eeuws paleis met een grote binnenplaats. Toen de auto stopte, stapte ik direct uit en haastte me de brede marmeren trap op.
Mr. Rossi, een oudere Italiaanse heer met een strak maatpak en een grijze snor, opende de deur van zijn kantoor.
‘Mevrouw Caldwell,’ zei hij met een diepe buiging. ‘Kom snel binnen. We hebben een probleem.’
‘Is Graham hier al?’ vroeg ik, mijn ademhaling versneld door het rennen.
‘Hij zit in de grote conferentiezaal met de hoofdnotaris,’ antwoordde Rossi ernstig. ‘Hij heeft een document overgelegd dat door uw grootvader in 1995 is ondertekend. Het lijkt een geldige volmacht. De notaris is op dit moment de echtheid van de handtekening aan het controleren.’
‘Het is een valse machtiging!’ zei ik beslist. ‘Mijn grootvader heeft in zijn testament uitdrukkelijk vastgelegd dat die machtiging nietig zou worden zodra er sprake was van fraude door de familie Mercer!’
‘Dat moeten we nú bewijzen,’ zei Rossi, terwijl hij naar de klok keek. Het was 10:15 uur. ‘De notaris staat op het punt om de definitieve stempels te zetten. Volg mij.’
We liepen door een lange gang met hoge plafonds en fresco’s. Rossi duwde de zware dubbele deuren van de conferentiezaal open.
Aan het hoofd van een lange houten tafel zat een oudere notaris met een bril op het puntje van zijn neus. Tegenover hem stond Graham Whitmore.
Hij droeg een verkreukeld pak, zijn haar zat slordig en er lag een duistere, gejaagde blik in zijn ogen. Maar toen de deuren opengingen en hij mij zag binnenstappen, verstijfde hij.
‘Elena...’ fluisterde hij. De kleur trok uit zijn gezicht.
‘Stop het proces, notaris,’ zei Mr. Rossi in het Italiaans, terwijl hij een stapel papieren op tafel legde. ‘Mevrouw Elena Caldwell is hier als rechtmatige erfgenaam met de originele bepalingen uit Genève.’
Graham herstelde zich snel van de schok. Hij sloeg zijn hand op de tafel. ‘Luister niet naar hen! Het codicil geeft mij het recht als de aangewezen beheerder! Ik heb de papieren!’
Ik stapte naar voren en legde de lederen map uit Genève recht voor de notaris neer.
‘Mijn man... of beter gezegd, meneer Graham Mercer... heeft u niet de volledige waarheid verteld,’ zei ik rustig. ‘De papieren die hij u heeft gegeven, zijn gebaseerd op een volmacht die door fraude is verkregen. En ik heb hier het originele audiotape en de herroeping van mijn grootvader, ondertekend in Genève.’
De notaris keek op van zijn brillenglazen. Hij pakte de map uit Genève en begon de documenten aandachtig te lezen.
Graham keek naar de map, toen naar de notaris, en ten slotte naar mij. Hij wist dat als de notaris de bepalingen van mijn grootvader las, zijn hele overnameplan binnen enkele minuten waardeloos zou worden.
Zijn ogen vulden zich met pure waanzin.
‘Nee...’ morrelde hij. ‘Nee, dit laat ik je niet afnemen!’
Hij graaide plotseling naar de documenten op de tafel van de notaris, griste zijn valse volmacht mee en maakte een uitval naar mij.
* * *
