DEEL 2
‘En de drie contractpartijen hebben vanochtend formeel bericht gekregen.’
Aan de andere kant van de eetkamer viel een stoel om.
Ik draaide me niet om.
Mijn advocaat, Thomas Meijer, sprak verder.
‘De raad van bestuur komt om tien uur bijeen. De onafhankelijke commissarissen hebben gevraagd dat Julian voorlopig niet aan de bespreking deelneemt.’
Achter me hoorde ik voetstappen.
‘Elena.’
Julian.
Ik bleef met mijn telefoon tegen mijn oor staan.
‘En het dossier over de vervalste goedkeuringen?’
vroeg ik.
‘Ontvangen.’
‘De banktransacties?’
‘Ook.’
‘De verklaringen van Vermeer en Smit?’
‘Alles zit erbij.’
Julian greep mijn arm.
Niet hard.
Deze keer niet.
Hij wist ineens dat iedereen keek.
‘Wat heb je gedaan?’
Ik keek naar zijn hand.
Toen naar hem.
Hij liet me los.
‘Ik heb niets gedaan wat jij niet zelf mogelijk hebt gemaakt.’
Zijn gezicht liep rood aan.
‘Waar heb je het over?’
Thomas hoorde hem blijkbaar door de telefoon.
‘Elena,’ zei hij, ‘zeg niets meer dan nodig. Kom rechtstreeks naar kantoor. En laat die plek op je wang medisch vastleggen.’
Victoria schoot overeind.
‘Medisch?’
Ik keek haar aan.
Voor het eerst was haar zelfverzekerde glimlach verdwenen.
‘Ja.’
‘Je gaat toch niet beweren dat Julian je heeft mishandeld?’
Ik wees naar mijn wang.
‘Wat zou u het noemen?’
‘Het was één klap.’
Daar was het.
Ik hoefde niets meer te zeggen.
Claire staarde haar moeder aan.
Maurits liet zijn krant langzaam zakken.
Zelfs Julian keek geschrokken.
Niet omdat Victoria het gedrag veroordeelde.
Omdat ze het zo gemakkelijk had bevestigd.
Thomas had het ook gehoord.
‘Elena?’
‘Ik ben er.’
‘Was dat Victoria van Dalen?’
‘Ja.’
Een korte stilte.
‘Ik noteer het tijdstip.’
Victoria werd bleek.
‘Je neemt dit gesprek toch niet op?’
‘Mijn advocaat legt vast wat relevant is.’
‘Dit is een privéwoning.’
‘En dit is mijn telefoon.’
Julian kwam dichterbij.
‘Geef hem aan mij.’
Ik stopte mijn telefoon in mijn tas.
‘Nee.’
‘Elena, we moeten praten.’
‘Dat hadden we vóór de klap kunnen doen.’
Ik liep naar de voordeur.
Deze keer probeerde niemand me tegen te houden.
Om 08.41 uur zat ik in een behandelkamer.
Een arts onderzocht mijn wang.
Roodheid.
Lichte zwelling.
Geen breuk.
Geen ernstig letsel.
Ik was dankbaar.
Maar Thomas had gelijk gehad.
Het moest worden vastgelegd.
Niet overdreven.
Niet dramatischer gemaakt dan het was.
Gewoon precies zoals het was.
Tijd.
Plaats.
Letsel.
Mijn verklaring.
Daarna sprak ik met mijn advocaat.
Hij keek naar me toen ik zijn kantoor binnenkwam.
‘Wil je eerst koffie?’
‘Nee.’
‘Water?’
‘Thomas.’
‘Goed.’
Hij schoof een map naar me toe.
‘Dan doen we dit.’
Op de voorkant stond:
VAN DALEN CAPITAL – VERTROUWELIJK.
Ik ging zitten.
‘Hoe erg is het?’
‘Voor Julian?’
‘Voor iedereen.’
Thomas ademde langzaam uit.
‘Er zijn drie afzonderlijke problemen. We moeten ze niet door elkaar halen.’
Dat was precies waarom ik hem vertrouwde.
Hij beloofde nooit spektakel.
Alleen feiten.
‘Eén: je huwelijk.’
Hij legde zijn hand op de eerste map.
‘Twee: de zakelijke contracten.’
Een tweede map.
‘Drie: het interne financiële dossier.’
Een derde.
‘En de klap?’
‘Die raakt in ieder geval het eerste dossier. Mogelijk ook zijn positie binnen de onderneming, afhankelijk van de interne regels en de reactie van de raad. Maar we gaan niet doen alsof één incident automatisch een heel concern aan jou overdraagt.’
Ik knikte.
‘Prima.’
‘Je wilt geen sprookje.’
‘Ik wil dat wat van mij is, van mij blijft.’
Thomas keek me aan.
‘En Julian?’
Ik dacht aan mijn trouwring op de ontbijttafel.
‘Die mag houden wat werkelijk van hem is.’
‘Dat is een belangrijk onderscheid.’
‘Dat is het enige onderscheid dat telt.’
Om 09.07 uur belde Julian.
Ik nam niet op.
09.09.
Nog een keer.
09.13.
Victoria.
09.16.
Claire.
09.21.
Maurits.
Daarna begon Julian berichten te sturen.
WAT HEB JE NAAR DE RAAD GESTUURD?
ELENA, BEL ME.
DIT GAAT OOK JOU GELD KOSTEN.
JE BEGRIJPT NIET WAT JE DOET.
Om 09.34 uur veranderde de toon.
We kunnen dit oplossen.
Om 09.41 uur:
Het spijt me van vanochtend.
Om 09.48 uur:
