De dierenarts legde voorzichtig haar hand op Rex’ buik en verplaatste die daarna naar zijn zij, alsof ze iets ongewoons probeerde te voelen.
Een seconde later hief ze plots haar hoofd op.
— Stop. Dit is geen orgaanfalen.
In de kamer verstijfde iedereen.
De dokter streek nog eens langs Rex’ buik, fronste dieper en draaide zich naar haar assistente.
— Wacht… zet de echo nog eens aan.
Op het scherm verscheen weer een korrelig beeld. De dokter keek een paar seconden aandachtig en ging toen plotseling rechtop staan.
— Stop. Dit is geen orgaanfalen.
Iedereen in de kamer keek elkaar aan.
— Wat gebeurt er dan? — vroeg Alex hees terwijl hij de hond nog steeds vasthield.
De dokter vergrootte het beeld op de monitor en wees naar een klein donker punt.
— Zien jullie dit? Dit is geen ontsteking. Dit is… een vreemd voorwerp.
Ze schakelde snel van modus op het apparaat en bestudeerde het beeld opnieuw.
— Het lijkt op een metalen scherf. Heel klein, maar hij zit vast naast belangrijke weefsels en vergiftigt het lichaam langzaam. Daarom laten de analyses zo’n beeld zien.
Het werd stil in de kamer.
— Dus… — Alex maakte zijn zin niet af.
De dokter keek hem nu met een heel andere blik aan.
— Als we dringend opereren, is er een kans om alles te herstellen.
De politieagenten bij de muur beseften niet meteen wat ze hadden gehoord.
— Een kans… om hem te redden? — vroeg één van hen zacht.
De dokter knikte.
— Ja. Maar we moeten nu meteen handelen.
Alex drukte Rex steviger tegen zich aan en de hond hield nog steeds zijn poten op zijn schouders, alsof hij voelde wat er zojuist was gebeurd.
— Heb je dat gehoord, vriend? — fluisterde hij met trillende stem. — Het lijkt erop dat je nog niet van plan bent om te gaan. 🤦♀️🦮❤️❤️❤️
