‘Meneer Van Dijk?’ riep Victor. ‘Als u hier bent, moet u weten dat uw dochter niet veilig is bij onze moeder.’
Ik keek naar de recorder op tafel.
Henk pakte hem op.
‘De microfoon staat nog aan,’ zei hij.
Ik dacht aan de momenten op de luchthaven. Aan de manier waarop Victor mijn aanwezigheid had gecontroleerd. Aan de plotselinge wijziging in de agenda voor Chicago.
‘Wat bedoel je?’ vroeg ik.
Henk draaide de laptop naar me toe. Op het scherm stond een e-mail die Sophie drie dagen voor haar dood had geschreven. Hij was nooit verzonden. De tekst was opgeslagen als concept.
Daan,
Als Victor zegt dat de vergadering in Chicago alleen over de investering gaat, geloof hem dan niet. Hij heeft de bestuursleden laten tekenen voor een buitengewone stemming. Hij wil jou uit je eigen bedrijf zetten voordat je de administratie laat controleren.
Mijn adem stokte.
Onder de tekst stond nog één zin.
Ik heb bewijs. Het ligt niet in ons huis. Margriet weet waar.
Ik las hem opnieuw.
Boven ons riep Victor tegen de vrouw dat ik Mila verborgen hield. Hij klonk bezorgd. Bijna vaderlijk.
Henk opende een tweede bestand.
Het was een geluidsopname.
Sophies stem vulde de kelder. Zacht, vermoeid, vlak naast een huilende baby.
‘Als jij dit ooit hoort, Daan, is er iets misgegaan. Ik heb te lang gedacht dat ik het zelf kon oplossen. Victor gebruikt onze handtekeningen om geld weg te halen. Hij zegt dat het tijdelijk is, maar hij heeft al rekeningen geopend op naam van Mila. Als ik naar de politie ga, dreigt hij dat hij jou laat arresteren wegens fraude.’
Mijn moeder sloot haar ogen.
Sophie ging verder.
‘Ik weet dat je hem vertrouwt. Dat is precies waarom hij zo ver is gekomen.’
De opname stopte.
Niemand sprak.
Boven riep Victor opnieuw:
‘Daan, kom naar buiten. We willen dit rustig oplossen.’
Mijn eerste gedachte was niet aan het geld.
Het was aan het feit dat Sophie hier alleen had gezeten. Met een baby in haar armen. Bang voor mijn broer, terwijl ik dacht dat ze gewoon overspannen was door haar werk.
Ik had haar toen gezegd dat ze moest slapen.
Dat ze alles groter maakte dan het was.
Nu stond haar stem in een oude kelder en had ik niets meer om me achter te verschuilen.
‘Waarom heb je mij dit niet verteld?’ vroeg ik aan mijn moeder.
‘Omdat Victor me de beelden van jouw laatste ruzie met Sophie liet zien.’
Ik keek haar aan.
‘Welke beelden?’
Ze wees naar de laptop. Henk opende een videobestand.
Op het scherm zag ik mezelf in onze keuken, drie weken voor Sophies dood. Ik stond met mijn handen op tafel. Sophie huilde niet. Ze keek alleen naar me.
Het beeld was zonder geluid.
Victor had het fragment duidelijk geknipt. De minuten ervoor ontbraken.
Henk opende een ander bestand. Daarin stond dezelfde scène, maar vanuit een tweede camera. Het geluid kwam nu wel door.
‘Ik zeg niet dat ik je niet geloof,’ zei ik op het beeld.
Sophie antwoordde: ‘Je verdedigt hem elke keer voordat ik één zin heb afgemaakt.’
‘Omdat je geen bewijs hebt.’
‘Ik heb wel bewijs. Het ligt in de blauwe tas.’
Ik keek naar de vrouw op het scherm. Naar haar witte vingers rond een koffiekopje. Naar de manier waarop ze drie keer probeerde het kopje neer te zetten voordat het stil bleef staan.
Daarna zei ik iets wat ik me niet meer herinnerde.
‘Als je hem blijft beschuldigen, maak je alles kapot.’
Sophie keek naar de camera.
Niet naar mij.
Alsof ze wist dat iemand ooit zou meekijken.
‘Nee,’ zei ze. ‘Dat doet Victor.’
De video eindigde.
Mijn moeder keek weg.
‘Ik heb die beelden pas gisteren gezien,’ zei ze. ‘Henk haalde ze uit het oude camerasysteem.’
‘En daarvoor?’
‘Daarvoor dacht ik dat jij Sophie had kapotgemaakt.’
De woorden kwamen rustig uit haar mond. Juist daardoor sneden ze dieper.
Boven begon Victor aan de deurknop te draaien.
‘We bellen de politie als je niet naar buiten komt.’
‘Bel zelf,’ zei ik luid.
Het werd stil.
Daarna hoorde ik Victor zacht praten met de vrouw. Een paar seconden later ging zijn telefoon over.
Mijn telefoon trilde opnieuw.
Een bericht van Victor.
Je hebt geen idee wat je doet. Als je niet meewerkt, verliest Mila vandaag haar vader.
Ik maakte een screenshot.
Henk keek naar het scherm.
‘Dat is geen bezorgdheid,’ zei hij. ‘Dat is druk zetten.’
Ik belde 112.
Ik zei dat mijn zevenjarige dochter veilig bij mij was, dat een familielid zonder toestemming een woning was binnengekomen en dat er mogelijk sprake was van financiële fraude en vervalste documenten. Ik gaf de locatie door.
Victor hoorde het.
‘Daan, denk na,’ riep hij. ‘Je maakt dit erger.’
‘Nee,’ zei ik. ‘Jij hebt het erger gemaakt.’
Tien minuten later stond de politie in de hal. Victor werd buiten apart genomen. De vrouw van jeugdbescherming sprak eerst met Mila en vroeg haar of ze bang was.
Mila keek naar mij.
‘Niet voor papa.’
Daarna wees ze naar mijn moeder.
‘Oma wilde me beschermen, maar ze zei dat ik moest liegen als iemand vroeg waar ik was.’
Mijn moeder zakte op een stoel.
‘Ik zei dat je het niet mocht vertellen. Dat is iets anders.’
‘Voor een kind van zeven niet,’ zei de jeugdbeschermer.
Die zin bleef hangen.
De politie nam de laptop, de recorder en de mappen mee. Victor mocht niet vertrekken voordat een rechercheur zijn identiteit had genoteerd. Hij bleef beleefd. Hij glimlachte zelfs een paar keer.
Dat was erger dan wanneer hij geschreeuwd had.
