Ze klonk niet alsof ze had gehuild. Sterker nog, ze klonk een beetje buiten adem, bijna opgewekt. Arthur slaakte een zucht van verlichting, maar tegelijkertijd borrelde er een lichte verbazing in hem op.
"Schat, ik ben het," zei Arthur met zijn zachtste, meest berouwvolle stem. Maar direct de overhand nemend door zijn verbazing vroeg hij: "Waarom duurde het zo lang voordat je de telefoon opnam?"
Aan de andere kant van de lijn bleef het een seconde stil, waarna Laura uiterst kalm en feitelijk antwoordde: "Omdat ik in bed lag."
Arthur fronsde zijn wenkbrauwen. Zijn medische, analytische brein probeerde de situatie te verwerken. Het was bijna elf uur 's ochtends op een doordeweekse dag. Laura was een vroege vogel, iemand die altijd om acht uur al druk in de weer was.
"In bed?" vroeg hij, de verbazing nam nu de overhand over zijn schuldgevoel. "Wat deed je in hemelsnaam in bed op dit uur van de dag?"
Toen volgde de ultieme, legendarische genadeklap. Met de ijzige, briljante precisie die alleen een gekwetste maar uiterst intelligente vrouw bezit, sprak ze de woorden die de dokter voor de rest van zijn leven zouden achtervolgen:
"Ik was een second opinion aan het halen."
De Briljante Psychologie Achter de Grap
De grap is natuurlijk hilarisch en functioneert als de perfecte clou van deze klassieke anekdote. Maar als we het vanuit een psychologisch en taalkundig oogpunt bekijken, is het antwoord van de vrouw absoluut meesterlijk. Ze doet hier meerdere dingen tegelijk:
