De Spreekkamer en De Onvermijdelijke Beslissing
De ochtend in de dokterspraktijk verliep tergend langzaam. Arthur probeerde zich te concentreren op zijn patiënten. Hij luisterde naar de longen van meneer De Vries, schreef een recept uit voor de bloeddruk van mevrouw Jansen, en controleerde de reflexen van een jonge sportman. Maar zijn gedachten waren geen moment bij zijn werk. Ze waren thuis, in de keuken, bij de vrouw die hij zojuist diep beledigd had achtergelaten.
Elke minuut die verstreek, voelde als een uur. Een ongeschreven regel in elk succesvol huwelijk luidt: laat de zon nooit ondergaan over je boosheid. Maar in dit geval wist Arthur dat hij niet eens tot de avond kon wachten. Als hij niet snel actie ondernam, zou hij bij thuiskomst waarschijnlijk zijn koffers op de stoep aantreffen. Hij moest zijn trots inslikken, het boetekleed aantrekken en het onmiddellijk goedmaken.
Halverwege de ochtend, rond kwart voor elf, zag hij eindelijk een gaatje in zijn agenda. Hij sloot de deur van zijn kantoor, ging zwaar aan zijn bureau zitten en pakte de telefoon. Met klamme handen en een hartslag die veel te hoog was voor een man in rust, toetste hij zijn eigen huistelefoonnummer in.
Het Telefoontje en de Geniale Tegennaald
Tuut... tuut... tuut...
De telefoon ging over. Eén keer. Twee keer. Drie keer. Bij elke overgang groeide de spanning in Arthurs buik. Waarom nam ze niet op? Zat ze huilend op de bank? Was ze boos de deur uit gegaan? Had ze haar moeder gebeld?
Net op het moment dat hij wilde ophangen en de voicemail wilde inspreken, hoorde hij een klik.
"Hallo?" klonk de stem van Laura.
