Binnenin zat een handgeschreven briefje.
Ze herkende me.
Ze herinnerde zich mijn zoon.
En ze schreef dat het zien hoe ouders hun kracht terugvonden – nadat ze dachten dat ze die niet meer hadden – de meest waardevolle beloning was die ze zich kon voorstellen.
Haar woorden waren eenvoudig. Maar ze hadden gewicht.
Een herinnering dat sommige engelen niet met vleugels verschijnen of wonderen verrichten.
Soms dragen ze operatiekleding.
Soms kloppen ze midden in de nacht zachtjes op je deur.
Soms genezen ze je op manieren die je pas jaren later volledig begrijpt.
Als het leven zwaar aanvoelt, denk ik nu aan haar.
Van die nachten dat hoop onbereikbaar ver weg leek en ze die stilletjes weer binnen handbereik bracht.
Dankzij haar heb ik geleerd:
Licht komt niet altijd luidruchtig aan.
Soms zit het in het donker naast je – zonder iets te verwachten, maar alles te bieden.
En de beste manier om het te eren… is door het door te geven.
