Volgens het programma omvatte de eerste bestelling in 1995 iets meer dan 1700 boeken. Het initiatief breidde zich later uit buiten Sevier County, bereikte de hele staat Tennessee en verspreidde zich naar gemeenschappen in de Verenigde Staten, Canada, het Verenigd Koninkrijk, Australië en Ierland. Het verzendt nu meer dan drie miljoen boeken per maand. Dolly Parton’s Imagination Library
De schaal is buitengewoon, maar de emotionele impact van het programma blijft intiem.
Eén boek.
Eén kind.
Een volwassene die vlakbij zit, bladert door de pagina’s.
Die herhaalde interactie kan onderdeel worden van het ritme van een gezin. Een ouder wijst naar een plaatje. Een kind maakt een geluid, herhaalt een woord of bestudeert gewoon de kleuren. Een ander kind spreekt misschien nog niet, maar kiest avond na avond hetzelfde verhaal, waarmee het een voorkeur kenbaar maakt zonder die te hoeven uitleggen.
Samen lezen hoeft niet per se op een les te lijken.
Soms is het gewoon een manier om dichtbij te zijn.
Kinderen communiceren op meer dan één manier.
Het fictieve verhaal van Ethan spreekt tot de verbeelding omdat het een veelgemaakte fout aan de kaak stelt: de aanname dat stilte gelijkstaat aan leegte.
Sommige autistische kinderen spreken vloeiend. Anderen communiceren via beperkte spraak, schrift, gebaren, communicatiehulpmiddelen, afbeeldingen of gedrag. Een kind kan in de ene omgeving vrijuit spreken, maar niet meer kunnen spreken wanneer het overweldigd, bang of onder druk gezet wordt.
De belangrijke vraag is niet: « Hoe zorgen we ervoor dat dit kind communiceert zoals iedereen? »
De vraag is: « Hoe communiceert dit kind nu al, en letten we wel op? »
Boeken kunnen een brug slaan, hoewel geen enkel hulpmiddel voor elk kind hetzelfde effect heeft. Voorspelbare taal, bekende plaatjes en herhaalde verhalen kunnen sommige kinderen troost bieden. Anderen genieten misschien van de zintuiglijke ervaring van het omslaan van bladzijden of kunnen zich intens concentreren op specifieke onderwerpen.
De verantwoordelijkheid van de volwassene is niet om het kind tot een bepaalde prestatie te dwingen. Het is de taak van de volwassene om nieuwsgierig te blijven naar wat het kind laat zien.
Dat principe reikt veel verder dan autisme.
Een verlegen kind heeft misschien meer tijd nodig om te antwoorden. Een kind dat een nieuwe taal leert, begrijpt misschien meer dan het kan uitdrukken. Een kind dat rouwt, keert misschien steeds weer terug naar hetzelfde verhaal omdat het einde ervan vertrouwd aanvoelt.
Kinderen vertellen ons niet altijd rechtstreeks wat ze nodig hebben.
Soms geven ze ons een boek.
Een echt klein meisje dat Dolly overal mee naartoe nam.
Een van de families die aantoonbaar profijt hebben gehad van de Imagination Library is de familie Day uit Indiana.
In 2025 trok de vierjarige Hallie veel aandacht omdat ze bijna overal een foto van Dolly Parton in haar zak meedroeg. Als een kledingstuk geen zak had, moest haar moeder een andere oplossing bedenken.
Hallie had Dolly leren kennen via de Imagination Library, die al jaren boeken aan kinderen in het gezin verstrekte. Haar genegenheid voor Dolly breidde zich al snel uit van de boeken naar haar muziek, met name « Coat of Many Colors ».
Het kleutermeisje begon Dolly haar beste vriendin te noemen.
Natuurlijk hadden Hallie en Dolly elkaar in werkelijkheid nooit ontmoet. Hun band bestond via verhalen, liedjes en de verbeelding van een kind. Maar dat maakte het gevoel van geborgenheid dat Hallie ervoer niet onwerkelijk.
Haar moeder, Darian Day, beschreef Hallie als een kind met een levendige persoonlijkheid en legde uit dat Dolly een positief voorbeeld was van vrolijk, expressief en onbeschaamd jezelf zijn .
