Vale antwoordde.
“Dat zal ze niet doen.”
Stilte.
En toen zijn laatste woorden:
“En als ze dat doet, moet ze zich aanpassen.”
Noah kneep in mijn hand.
“Mama.”
Ik kon niet spreken.
Reeves staarde naar het scherm.
“Dit is genoeg.”
“Waarom?”
“Federale vervolging.”
Cole stond vlak bij de deuropening.
“Niet als Vale weet dat de schijf bestaat.”
We draaiden ons om.
Cole keek naar het raam.
“Die mannen buiten probeerden niemand te slaan.”
“Wat waren ze aan het doen?”
“Reactietijd testen.”
Het gezicht van Reeves betrok.
“Waarom?”
Cole antwoordde zachtjes.
“Een terughaling.”
Mijn telefoon ging.
Marcus Vale.
Ik staarde naar het scherm.
Niemand bewoog zich.
Toen gaf ik antwoord.
“Marcus.”
Zijn vertrouwde stem klonk warm.
“Claire. Ik hoorde dat er wat opwinding was in jouw buurt.”
Mijn maag draaide zich om.
“Hoe?”
“Nieuws verspreidt zich snel.”
“Blijkbaar.”
“Gaat het goed met je?”
“Ja.”
“Noach?”
Ik keek naar mijn zoon.
“Het gaat goed met hem.”
“Goed.”
Te snel.
Te nonchalant.
Toen zei Vale iets waardoor ik alles begreep.
“Samuel Reeves is niet bij jou, hè?”
Ik keek naar Reeves.
“Dat is hij.”
Een pauze.
Klein.
Maar kijk eens.
“Ik zie.”
“Waarom?”
“Omdat Reeves onderzocht wordt.”
“Waarom?”
“Gecompromitteerde operaties.”
Reeves schudde zijn hoofd.
Vale vervolgde.
“Claire, ik heb je vertrouwen nodig.”
Ik moest bijna glimlachen.
“Dat heb ik vandaag al vaak gehoord.”
“Ik meen het.”
“Ik ook.”
Hij verlaagde zijn stem.
“Mercer leeft nog.”
“Ik weet.”
Stilte.
Deze keer langer.
‘Wie heeft je dat verteld?’
“Samuel.”
Vale haalde diep adem.
“Dan hebben we een probleem.”
“Welk probleem?”
“Mercer is instabiel.”
Ik bekeek het stilbeeld van Ethan uit de video.
“Wat betekent dat?”
“Hij heeft vijftien jaar in gevangenschap doorgebracht.”
‘Zeg je dat hij liegt?’
“Ik zeg dat trauma mensen verandert.”
Daar was het.
Een geavanceerde verdediging.
De getuige in diskrediet brengen.
“Wat wilt u dat ik doe?”
“Kom me opzoeken.”
“Waar?”
“Mijn blokhut buiten Evergreen.”
Natuurlijk.
Afgelegen.
Privé.
Op afstand.
“Vanavond.”
Ik keek naar Reeves.
Hij mompelde:
Nee.
Ik zei:
“Oké.”
Iedereen staarde me aan.
Vale ontspande.
“Goed.”
“Eén voorwaarde.”
“Wat?”
“Vertel me eens wat er in Kunar is gebeurd.”
Stilte.
Toen een zucht.
“Claire, dat verdien je.”
“Ik doe.”
“Ik zal je alles vertellen.”
Het gesprek werd beëindigd.
Reeves staarde me aan.
