Elsie had vochtige ogen.
“Je kunt hem niet van je zus afpakken.”
‘De grappen over hem inpikken moeten nu stoppen,’ zei ik. ‘En bemoei je niet met mijn huwelijk. Als je dat niet kunt, nodig ik je niet meer uit in dit huis.’
‘Natuurlijk,’ zei Elsie bitter. ‘Je hebt de man, het gelukkige huwelijk, en nu mag je mij er ook nog eens uitgooien.’
‘Ik zet je er niet uit,’ zei ik. ‘Ik zeg je alleen wat er moet veranderen als je hier wilt blijven komen.’
“De grappen over hem stelen zijn nu voorbij.”
‘Jij hebt altijd alles gehad,’ zei ze. ‘Je hebt geen idee hoe het is.’
‘Ik weet dat je gekwetst bent,’ zei ik. ‘Maar ik heb Jay niet voor mij laten kiezen om jou pijn te doen. Jij probeerde hem ertoe te bewegen mij te verlaten. Dat zijn twee verschillende dingen.’
Ze keek naar Jay, in de hoop dat hij me zou tegenspreken.
Dat deed hij niet.
“Je hebt geen idee hoe het is.”
‘Ik dacht echt dat je een grapje maakte,’ zei hij.
‘Heb je ooit aan mij gedacht?’ vroeg ze, heel klein. ‘Echt waar?’
‘Nee, Elsie,’ zei hij. ‘Ik dacht dat je een grapje maakte.’
Dat was de druppel die de emmer deed overlopen. Ik zag haar eruit glijden.
De man die ze zich had voorgesteld als winnaar, had zich nooit in haar spel gemeld.
‘Heb je ooit aan mij gedacht?’
Ze pakte haar handtas en jas.
De voordeur sloot zachtjes in plaats van met een klap, wat op de een of andere manier nog erger was. Ik rende haar niet achterna. Voor één keer liet ik haar het zelf dragen.
***
Nadat iedereen vertrokken was, voelde het huis leeg aan.
Jay en ik stonden in de keuken met de afwas tussen ons in.
‘Ik snap het sarcasme,’ zei ik. ‘Echt waar. Wat ik niet snap, is waarom je het me nooit verteld hebt.’
Ik heb haar niet achterna gezeten.
Hij wreef over zijn nek.
“Ik dacht dat het weer dezelfde onzin was die ze in het echt zegt. Ik dacht dat sarcasme haar zou laten inzien hoe stom het was, maar ik had het blijkbaar mis.”
Hij keek me aan.
‘Ik had het je meteen moeten vertellen toen ze me zo begon te appen,’ voegde hij eraan toe. ‘Je had het niet in het bijzijn van je familie hoeven te ontdekken. Het spijt me.’
“Ik denk dat ik het mis had.”
Ik geloofde hem. Dat was het punt. Ik wist dat hij haar nooit gewild had.
Maar ik wilde toch dat hij me hoorde.
“Als zoiets zich de volgende keer voordoet, pakken we het samen aan.”
‘Samen,’ zei hij. ‘En geen privégesprekken meer met Elsie over ons huwelijk. Helemaal geen.’
“Goed.”
Hij knikte kort en plechtig, en ik voelde een last van mijn schouders vallen.
Ik wist dat hij haar nooit gewild had.
***
Ik heb het nog niet bijgelegd met Elsie.
Ik heb de deur op een kiertje gelaten, voor een verontschuldiging, maar alleen als ze echt verandert. Ik verwacht er niet veel van, maar ik sla de deur ook niet dicht.
***
De daaropvolgende zaterdag ging er in het donker een alarm af. Jay zat al rechtop en trok zijn dikke sokken aan.
‘Zou je het leuk vinden om met me te gaan vissen?’ fluisterde hij.
Ik heb het nog niet bijgelegd met Elsie.
Ik keek hem aan met die blik. Je weet wel welke.
“Ben je gek geworden? Natuurlijk niet.”
Hij legde een hand op zijn hart.
“Ik ben er kapot van. Helemaal kapot.”
Ik glimlachte, trok de deken over mijn hoofd en liet hem gaan vissen.
“Ben je gek geworden? Natuurlijk niet.”
