Zes jaar lang beschouwde mijn zus mijn huwelijk als een wedstrijd die ze koste wat kost wilde winnen. Mijn man wuifde haar opmerkingen altijd weg, tot hij tijdens een familiediner plotseling toegaf dat zij een betere echtgenote zou zijn. Ik dacht dat ik precies wist wat hij van plan was. Toen pakte mijn zus haar telefoon.
Mijn zus Elsie heeft nooit het verschil geleerd tussen een grap en een sneer.
Ze is twee jaar jonger dan ik, en ze concurreert al met me sinds de dag dat ze kon lopen. Kleding, schoolcijfers, jongens.
Ik dacht dat ze er wel overheen zou groeien.
Dat deed ze niet.
Ze heeft al met me geconcurreerd sinds de dag dat ze kon lopen.
Jay en ik waren zes jaar getrouwd, en bij elk familiediner wist ze wel een manier te vinden om hetzelfde grapje te maken.
‘Je weet toch dat je met de verkeerde zus getrouwd bent, Jay?’
Ze zou het zeggen met een knipoog en een lach.
Ik had haar gevraagd ermee te stoppen. Meer dan eens.
Haar antwoord was altijd hetzelfde: “O mijn God, doe rustig aan. Heb je dan geen gevoel voor humor?”
Ze zou het zeggen met een knipoog en een lach.
Alsof ik Jays droge humor had kunnen verdragen zonder zelf gevoel voor humor te hebben.
Hij zegt de meest absurde dingen met een gezicht als een begrafenisdirecteur, en vreemden hebben vaak niet door dat hij een grapje maakt.
Die donderdag, terwijl ik de tafel dekte, hield hij een ovenschaal omhoog en zei heel ernstig: “Ik wil dat je weet dat ik je dit vergeven heb.”
Vreemden hebben vaak niet door dat hij een grapje maakt.
“Voor de ovenschotel?”
“Voor de tweede portie die je zo meteen van mijn deel gaat nemen.”
“Het is nogal brutaal van je om aan te nemen dat je een deel zult krijgen.”
Hij knikte langzaam, alsof ik hem een flinke klap had toegebracht.
“Touché.”
“Ik heb je dit vergeven.”
Dat waren wij. Dat waren wij altijd al.
***
En daar zaten we dan, aan een volle tafel.
Mijn ouders, mijn tante Marguerite, mijn neef Dale en zijn vrouw, en Elsie, die met haar wijn zwiepte alsof ze de eigenaar van het huis was.
We waren halverwege het dessert toen ze haar glas neerzette.
Zo waren wij altijd al.
“Dus, Jay, wat dacht je ervan om mijn zus eindelijk met rust te laten en ons een kans te geven?”
Mijn drankje is verkeerd terechtgekomen.
Ik hoestte in mijn servet, en eerlijk gezegd had ik het liefst een broodje naar haar hoofd gegooid.
Maar Jay glimlachte.
‘Eigenlijk heb ik daar wel over nagedacht, Elsie. Misschien heb je wel gelijk.’
“Dus, Jay, wat dacht je ervan om mijn zus eindelijk met rust te laten en ons een kans te geven?”
Het werd muisstil aan tafel.
Elsie straalde helemaal. “Oh, echt?”
Jay stond op en liep naar haar toe.
Mijn maag draaide zich om. Ik bereidde me voor op een uitbrander, wat ik eerlijk gezegd best wel leuk had gevonden.
In plaats daarvan schoof hij de stoel naast haar aan en ging zitten.
‘Eigenlijk heb ik daar wel over nagedacht, Elsie. Misschien heb je wel gelijk.’
‘Als je serieus bent over het vervangen van mijn vrouw,’ zei hij, terwijl hij zijn handen vouwde, ‘dan moeten we eerst uitzoeken of je wel gekwalificeerd bent voor de functie.’
Elsie straalde helemaal.
Ze dacht dat ze eindelijk iets gewonnen had.
Ik was ongeveer twee seconden volledig van de kaart.
“We moeten uitzoeken of u gekwalificeerd bent voor de functie.”
Toen zag ik die bekende twinkeling in Jays ogen.
Eindelijk keerde hij Elsie’s favoriete grap tegen haar. Na jarenlang te horen hebben gekregen dat ik geen grap kon verdragen, waarom zou ik hem in vredesnaam tegenhouden?
