‘Vraag één,’ zei Jay. ‘Visuitjes op zaterdag. Zou je met me meegaan?’
‘Elke keer weer,’ zei Elsie. ‘Ik zou het geweldig vinden om de hele dag samen door te brengen.’
Ik zag die bekende twinkeling in Jays ogen.
“Om vier uur ‘s ochtends al opstaan?”
“Natuurlijk.”
“Vind je het prettig om met wormen om te gaan?”
Haar glimlach verdween even. “Zeker.”
“Zes uur lang zwijgend in de kou zitten?”
“Ik zou het geweldig vinden om de hele dag samen door te brengen.”
“Dat klinkt… vredig.”
Ik drukte mijn vuist tegen mijn mond.
Dit was een vrouw die ooit weigerde naar een picknick te gaan vanwege mieren.
Ze had een kampeertrip na veertig minuten afgebroken omdat een blad haar had aangeraakt!
‘Verkeerd antwoord,’ zei Jay, nog steeds glimlachend. ‘Mijn vrouw gaat niet met me mee vissen. Ze weet dat ik ervan geniet, en ik weet dat zij er een hekel aan heeft. We geven elkaar de ruimte om apart van elkaar van dingen te genieten.’
“Verkeerd antwoord,”
Elsie’s glimlach verstijfde. “Ik wilde haar gewoon steunen.”
‘Door te doen alsof je van wormen houdt?’ vroeg Jay.
Tante Marguerite grinnikte.
Elsie deed dat niet. Ik herkende de manier waarop ze haar lippen op elkaar perste.
Toen we tieners waren, deed ze auditie voor het cheerleadingteam, maar ze werd niet aangenomen. Die middag sloeg ze al mijn cheerleadingtrofeeën aan diggelen.
“Ik wilde gewoon steun bieden.”
Ze had zich achteraf verontschuldigd, maar ik was nooit vergeten hoe snel schaamte bij haar kon omslaan in woede.
Jay had het blijkbaar niet gemerkt.
“Vraag twee. Wat zou u doen als ik mijn baan zou verliezen?”
“Ik raad je aan om meteen een andere te zoeken.”
“En wat als er zes maanden voorbijgaan zonder resultaat?”
Ik was nooit vergeten hoe snel schaamte bij haar kon omslaan in woede.
‘Ik zou je gemotiveerd houden,’ zei ze scherp. ‘Zorg ervoor dat je niet lui wordt.’
‘Weer mis,’ zei Jay. ‘Soms heeft iemand geen extra duwtje in de rug nodig. Maar iemand die in hem of haar gelooft als het moeilijk gaat.’
“Wat?” snauwde Elsie.
“Ik was een paar maanden werkloos, in het begin,” zei Jay. “Mijn vrouw nam extra diensten aan. Ik zorgde voor het huishouden. En ik herinner me dat ze op een avond helemaal kapot thuiskwam, en ik zat daar, ontmoedigd na wéér een afwijzing.”
“Weer mis.”
Hij keek me even aan.
“Ze zei niet dat ik harder mijn best moest doen. Ze ging naast me zitten en zei helemaal niets. Geen moment gaf ze me het gevoel dat ik een mislukkeling was.”
Mijn keel snoerde zich samen. Ik herinnerde me die nacht. De koude thee. De manier waarop zijn schouders hingen.
Het was geen grap. Het was echt, en hij had het zonder met zijn ogen te knipperen aan een zaal vol mensen uitgedeeld.
‘Nou, ik zou je ook gesteund hebben,’ snauwde Elsie. ‘Je laat het klinken alsof ik dat niet zou hebben gedaan.’
Ik herinnerde me die nacht.
‘Ik vertel je wat mijn vrouw daadwerkelijk heeft gedaan,’ zei Jay.
Elsie had rode wangen. Haar vingers klemden zich vast aan de steel van haar glas.
Jay leek tevreden met zichzelf, maar ik had er geen plezier meer in. Hij dacht dat hij een oude grap beëindigde.
Ik kende Elsie goed genoeg om te vrezen wat ze zou zeggen als ze zich in het nauw gedreven voelde.
Hij dacht dat hij een oude grap beëindigde.
Jay gaf Elsie’s hand een snelle, geruststellende tik.
‘Nou, ik denk dat jij toch niet de juiste kandidaat bent,’ zei hij, terwijl hij opstond. ‘Gelukkig ben ik met de juiste zus getrouwd.’
Elsie trok haar hand abrupt weg.
‘Vind je dit grappig?’ vroeg ze. ‘Je hebt me hier voor schut gezet voor iedereen!’
