‘Mijn vrouw,’ zei Lawson.
Daniels maag draaide zich om.
‘Kende uw vrouw mijn dochter?’
“Blijkbaar.”
Lawson draaide zich naar Elena om.
“Laat het me zien.”
Elena greep in een versleten canvas tas.
Ze verwijderde een foto.
Haar handen trilden toen ze het aan Lawson overhandigde.
Lawson staarde.
Vervolgens gaf hij het aan Daniël.
Daniël keek naar beneden.
De foto was genomen buiten een klein hutje aan het meer.
Caroline stond op de veranda.
Naast haar stond Genevieve Mercer.
Daniel herkende haar van de kranten.
Tussen hen in stonden vier kinderen.
Sophie.
Veel jonger.
En nog drie anderen.
Twee van hen waren onmiskenbaar de tweelingen van Lawson.
Jonah en Blythe.
Het vierde kind was een jongen die Daniël niet herkende.
Op de achterkant had Caroline een datum geschreven.
Zeven jaar eerder.
Daniels knieën begaven het bijna.
“Dat is onmogelijk.”
Lawson keek hem aan.
“Waarom?”
Daniel wees naar Sophie.
“Ze is niet zeven jaar geleden geboren.”
Stilte.
Lawson maakte de foto opnieuw.
Hij controleerde de datum.
Toen keek hij naar Sophie.
“Hoe oud is ze?”
“Zeven.”
Elena fluisterde: “Toen was Caroline zwanger.”
Daniel schudde zijn hoofd.
“Nee.”
Hij kende elke foto van Carolines zwangerschap.
Bij elke doktersafspraak.
Elk angstig telefoontje.
Sophie was in oktober geboren.
De foto was gedateerd februari.
Caroline was toen nog maar een paar weken zwanger.
Toch leek het meisje op de foto minstens vier jaar oud.
Sophie staarde ernaar.
“Dat ben ik niet.”
Daniël haalde diep adem.
Vervolgens voegde ze eraan toe:
“Dat is mama’s andere dochter.”
De volwassenen verstijfden.
Daniël hurkte neer.
‘Wat zei je?’
Sophie wees naar het kind.
“Mama had deze foto.”
‘Heb je het gezien?’
“In haar blauwe doos.”
“Welke blauwe doos?”
“Die in haar kast.”
Daniels gedachten raasden door zijn hoofd.
Hij had Carolines kledingkast zelf opgeruimd nadat ze was overleden.
Er was geen blauwe doos geweest.
Lawson draaide de foto opnieuw om.
“Er is nog iets anders.”
Onder de datum van Caroline verscheen een vaag schrift.
Vrijwel onzichtbaar.
Hij droeg het onder een lamp.
Er stonden twee sets initialen opgeschreven.
**CB**
En:
**GM**
Caroline Bennett.
Genevieve Mercer.
Daaronder stond één enkele zin.
Lawson las het hardop voor.
“Als de kinderen ziek worden, zeggen ze dat het erfelijk is.”
Niemand zei iets.
Boven gaf een medisch alarm een zacht piepje.
Lawson keek naar het plafond.
Daniel had het koud.
“Wat betekent dat?”
Elena opende haar tas weer langzaam.
“Ik denk dat ik het weet.”
Ze nam het zeven jaar oude medische rapport mee dat ze naar Lawsons huis had gebracht.
De namen van Jonah en Blythe stonden bovenaan.
Vervolgens verwijderde ze nog een document.
Ouder.
Opgevouwen.
Daniel herkende Carolines handschrift op de envelop.
Zijn naam stond erop geschreven.
**DANIEL.**
Hij staarde naar Elena.
“Waar heb je dat vandaan?”
“Genevieve heeft het me gegeven.”
Daniel nam de envelop aan.
Zijn handen trilden nu.
Hij opende het.
Binnenin bevond zich een laboratoriumrapport.
Hij begreep de meeste medische termen niet.
Maar hij begreep Sophie’s naam.
**SOPHIE MERCER.**
Niet Sophie Cole.
Mercer.
Daniel staarde Lawson aan.
Lawson staarde terug.
“Dat is niet haar naam.”
‘Nee,’ fluisterde Daniël.
“Dat is niet zo.”
Elena ging tussen hen in staan.
“Kijk naar de datum.”
Daniel deed dat.
Het rapport was vier jaar vóór Sophie’s geboorte opgesteld.
Zijn verstand verwierp het.
“Dit is fout.”
Lawson nam het rapport in ontvangst.
Zijn gezichtsuitdrukking verstrakte.
“Of iemand wilde je laten denken dat het zo was.”
Daniel schudde zijn hoofd.
“Wat heeft dit alles met uw kinderen te maken?”
Elena opende het rapport op de tweede pagina.
Er waren vier patiëntcodes.
Vier kinderen.
Eén ervan was gemarkeerd met **SM**.
Twee anderen:
**JM**
**BM**
Jonah Mercer.
Blythe Mercer.
De vierde code was onleesbaar gemaakt.
Naast alle vier stond dezelfde notatie.
**DONORSERIE 17.**
Lawson verstijfde volledig.
“Donor?”
Daniel voelde Sophie’s hand in de zijne glijden.
Hij keek naar beneden.
Ze was nu niet meer bang.
Ze hield hem in de gaten.
Hem vertrouwen.
Wat Caroline ook verborgen had gehouden, in welke problemen hun families ook verstrikt waren geraakt, één waarheid bleef onaangetast.
Daniel kneep in Sophie’s hand.
“Jij bent mijn dochter.”
Ze glimlachte zwakjes.
“Ik weet.”
“Geen enkel document verandert daar iets aan.”
“Ik weet.”
Hij kuste haar op haar voorhoofd.
Aan de andere kant van de kamer draaide Lawson zich om.
Even zag Daniël geen miljardair, geen machtig man, maar een vader aan wie verteld was dat zijn kinderen nog maar een paar dagen te leven hadden en die wanhopig probeerde te begrijpen of de doden hem nog een laatste kans hadden gegeven om hen te redden.
Daniël keek hem aan.
“We lossen dit samen op.”
Lawson draaide zich om.
“Waarom?”
“Omdat Caroline je vertrouwde.”
“Dat weet je niet.”
“Ze heeft je naam in de opname gezet.”
Lawson staarde hem aan.
Vervolgens knikte hij eenmaal.
Een fragiele alliantie werd zonder een woord te wisselen gesloten.
Elena verzamelde de papieren.
“We moeten het vierde kind vinden.”
Rachel, die tot dan toe zwijgend bij de deuropening had gestaan, stapte naar voren.
“Er is iets dat jullie allemaal eerst moeten zien.”
Ze hield haar tablet vast.
Daniel fronste zijn wenkbrauwen.
“Ik dacht dat we geen gebruik maakten van de systemen van het bedrijf.”
“Nee, dat zijn we niet.”
“Wat is dat?”
“Voordat we Bellmont verlieten, heb ik lokaal een kopie van het auditrapport gemaakt.”
Ze draaide het scherm naar hen toe.
“Ik heb Carolines lijst met restaurantafspraken vergeleken met Vanessa’s geannuleerde reserveringen.”
Vanessa kwam dichterbij.
Rachel vergrootte een plaat.
“Eén naam komt herhaaldelijk voor.”
Lawson keek.
“Martin Shaw.”
Daniels kaak spande zich aan.
Rachel schudde haar hoofd.
“Niet Martin.”
Ze scrolde verder.
“Martin was aanwezig bij de vergaderingen. Maar iemand anders had de privéruimtes gereserveerd.”
Daniel staarde naar de naam.
Hij herkende het niet.
**DR. ELIAS GRANT.**
De tweede naam van Caroline.
De tweede persoon die ze moesten vinden.
Lawson keek naar Elena.
“Arts?”
Ze knikte langzaam.
“Geneticus.”
Daniels maag trok samen.
“Waar is hij?”
Rachel doorzocht de gekopieerde documenten.
“Volgens de aantekeningen van Caroline werkte hij bij een particulier onderzoekscentrum buiten Chicago.”
“Werkte het?”
“Het is zes jaar geleden gesloten.”
Lawson kwam dichterbij.
“Naam?”
Rachel heeft het gelezen.
“Northstar Pediatrisch Genetisch Instituut.”
Elena liet de papieren vallen.
Het werd stil in de kamer.
Lawson keek haar aan.
“Dat weet je.”
Elena gaf geen antwoord.
