De eerste oproep was gericht aan mijn oude en trouwe vriend, die ook de directeur was van ons familiefonds, Mr. Arthur King.
“Arthur is Elena”, kwam mijn stem uit een blok, zonder te beven. Ben je op Ivans bruiloft? Hoe ging het? — vroeg hij hartelijk aan de andere kant van de lijn. — De partij schommelt, Arthur. Maar ik heb een bevel om je te geven. Dit trustfonds dat ik namens Ivan heb opgericht voor de aankoop van zijn luxe appartement in Manhattan en om zijn langetermijnkredieten te dekken... annuleer het. Onmiddellijk. Zet alle eigendomsrechten terug naar mijn naam, en bevries de rekeningen tot nader order.
Aan de andere kant van de lijn vestigde zich een zware stilte. Arthur kende alle energie die ik in dit actief had geïnvesteerd. — Elena, weet je het zeker? Dit zal hem een juridische dekking ontnemen. De bank zal een vervroegde terugbetaling van de hypotheek eisen, waarvan het bedrag hoger is dan anderhalf miljoen... — ik ben er absoluut zeker van, Arthur, — ik snijd het droog. — Mijn zoon gelooft dat ik niet overeenkom met zijn aanzien. We zullen zien hoe hij een uitzettingsrechtelijke juridische actie en een kennisgeving van faillissement zal opvangen. Doe het nu.
De tweede oproep werd gedaan aan de algemeen directeur van een groot logistiek bedrijf, waar Ivan Vice President of Development was — dankzij mijn persoonlijke zekerheden en investeringen aan het begin van zijn carrière, vijf jaar geleden.
“Meneer Holst, goedenavond. Ze is de moeder van Ivan. 'O, Mrs Wood. Gefeliciteerd! Uw zoon is de bruidegom van het jaar, een briljante specialist... — Dank u, meneer Holst, maar ik roep u op voor een ander onderwerp, — ik heb zijn enthousiaste uitstortingen rustig afgesneden.—Vijf jaar geleden betaalde ik een geheime garantie van twee miljoen dollar om de kredietlijn voor zijn zakelijke project te ondersteunen, die u en ik de enigen zijn die weten onder de voorwaarden van een geheimhoudingsovereenkomst. Ik trek mijn garantie in. Morgenochtend sturen mijn advocaten uw financiële afdeling een officieel bericht van beëindiging van de zekerheid.
De regisseur slaagde er niet in zichzelf te wurgen: “Maar... maar, Elena! Zonder uw garantie zal de bank het krediet van het bedrijf onmiddellijk intrekken! Ivan zal zijn aandelen en zijn post verliezen! Zijn doos zal intrekken in achtenveertig uur! — Hij zal tijd hebben om te mediteren over de onafhankelijkheid waartoe hij zo verlangde,” antwoordde ik koud. “Vaarwel, meneer Holst.
Het derde en laatste beroep was voor onze familie advocaat, Mr. Woouv. Ik heb hem gevraagd de officiële documenten met betrekking tot de herziening van mijn testament te schrijven. Al mijn bezittingen, spaargeld en bezittingen die ik van plan was om Ivan bij mijn dood na te laten, zouden nu worden geschonken aan een basis van steun voor dakloze kinderen en weeshuizen – diezelfde kinderen onder wie ik ooit zelf de kleine Ivan had opgenomen.
