Toen ik klaar was met mijn derde telefoontje, was het eenentwintig uur. In het landgoed hiefden de gasten hun glazen champagne, geroosterd op de gezondheid van de pasgetrouwden, en de verloofde Brenda exposeerde haar diamanten ring. Ze hadden plezier, zich er niet van bewust dat er onder hun voeten al drie krachtige financiële mijnen waren geïnitieerd met vertraging die bij de eerste stralen van de zon tot ontploffing zouden komen.
Ik legde het contact en ging naar huis.
Mijn kleine voorstads huis begroette me in stilte en een zoete geur van lavendel. Punt van kristallen kroonluchters, weelderige tapijten of marmer hier. Maar er was warmte. De ware, de eerlijke warmte van een vrouw die haar kind tot de laatste druppel alles had gegeven en zo'n minachting niet verdiende.
Maandagochtend was somber. Zware wolken drukten op de stad, waardoor er een koude regen uitstroomde.
Ik zat in mijn stoel bij het raam, nippend aan een brandende infusie, toen op negen specifieke momenten mijn telefoon continu begon te rinkelen. Het was Ivan.
Ik heb niet opgehaald. De telefoon is even stil en begint dan weer te trillen. Steeds weer. Twintig minuten later, een aandringende blaasringen bij de deur - sterk, nerveus, wanhopig.
Ik stond op en liep rustig naar de ingang. De sleutel omdraaiend duwde ik de deur groot.
Ivan stond op de drempel. Van zijn geweldige van de dag ervoor was er niets meer over. Zijn haar was rommelig, zijn smoking verkreukeld, en zijn gezicht bekraald met zweet. Aan haar zijde stond een bleem Brenda, bevend in haar reisjurk — volgens haar was hun ochtend huwelijksreisprogramma onherstelbaar aangetast. — mama! — schreeuwde Ivan, nauwelijks de paniek in zijn stem vasthoudend. Zijn ogen stonden wijd open van afschuw. “Wat heb je gedaan?! Ben je gek geworden?!?
