Laura staarde naar de instrumenten.
Achttien maanden lang had ze geprobeerd dat waarschuwingspatroon te vergeten.
Nu verscheen het weer voor haar.
Dezelfde volgorde.
Dezelfde vibratie.
Dezelfde onmogelijke combinatie van controlewaarschuwingen.
Haar gezicht werd bleek.
‘Kapitein,’ zei ze rustig, ‘vecht niet tegen het toestel.’
Andrew keek haar aan.
‘Wat?’
‘Vecht er niet tegen.’
Het toestel rolde opeens harder.
Andrew heeft zijn greep aangescherpt.
‘Ik probeer ons niveau te houden.’
‘Ik weet het.’
Laura wees naar de instrumenten.
“Maar je corrigeert het symptoom.”
Ze leunde dichterbij.
‘Het toestel vertelt je iets.’
Andrew keek haar aan.
‘Wat precies?’
Laura zag de waarschuwingsreeks zich herhalen.
‘Het is geen turbulentie.’
‘Wat is het?’
‘Ik weet het nog niet.’
Er verscheen nog een waarschuwing.
Laura's hart begon te bonzen.
Toen zag ze het.
Een bekend patroon in de controle-systeem indicaties.
Haar ogen werden steeds breder.
“Het getroffen systeem loskoppelen.”
Andrew aarzelde.
‘Welke?’
Laura wees.
‘Die ene.’
Hij volgde haar richting.
Het toestel reageerde meteen.
De trilling verzwakte.
Andrew staarde naar de instrumenten.
Enkele seconden lang sprak niemand.
Toen bewoog de eerste officier zich plotseling.
Zijn ogen gingen open.
“Kapitein...”
Andrew draaide zich om.
‘Je bent wakker.’
De eerste agent probeerde via het zuurstofmasker te spreken.
‘Wat is er gebeurd?’
‘Je bent het bewustzijn kwijt.’
Hij keek naar Laura.
‘Wie is zij?’
Andrew antwoordde zonder zijn ogen van de controles te nemen.
“Iemand die ons misschien net heeft gered.”
Laura schudde haar hoofd.
‘Nog niet.’
Ze keek de instrumenten nog eens aan.
De vibratie was er nog.
Veel zwakker.
Maar nog steeds aanwezig.
“We hebben het probleem niet opgelost.”
Andrew keek haar aan.
‘Wat heb je nodig?’
Laura's stem werd rustig.
“Uw onderhoudsgeschiedenis.”
Hij fronste.
‘Waarom?’
