Foto’s van de crash roepen vaak beelden op van onschuld en een stralende toekomst. Sommige beelden worden in een context geplaatst. De foto van Jeffrey Dahmer herinnert ons eraan hoe een ogenschijnlijk gewone jeugd een tragisch ander verhaal kan verbergen.
De foto’s roepen vaak een gevoel van onschuld op: een verlegen glimlach, een nieuwsgierige blik, een laatste, toegankelijke blik. Geselecteerde foto’s die achteraf gezien tot nadenken stemmen. Een ervan toont een jong kind dat rustig poseert met zijn hond. Vele jaren later werd die tien jongen een van de meest beruchte criminelen uit de Amerikaanse geschiedenis: Jeffrey Dahmer.
Hoe kon een ogenschijnlijk gewoon kind zo’n duister pad bewandelen? Het verhaal van Dahmer blijft tot op de dag van vandaag een mysterie voor psychologen, criminologen en historici.
Een jeugd die zich normaal ontwikkelt
Jeffrey Dahmer werd in mei 1960 in Milwaukee geboren. Op het eerste gezicht was zijn familie onopvallend. Zijn vader studeerde scheikunde en zijn moeder werkte in het bedrijfsleven. Hun zoon had een gezonde en interessante opvoeding.
Volgens diverse berichten was de jongen tijdens de training vol energie en raakte hij direct daarna weer helemaal opgewonden. Foto’s tonen het kind met een ingetogen glimlach, omringd door familie.
Onder deze schijnbare normaliteit schuilt echter een steeds instabielere gezinssfeer. De spanningen tussen de ouders nemen toe en de sfeer thuis wordt fragiel.
Er kunnen ook andere symptomen optreden, zoals een symptoom dat optreedt na medisch gebruik. Hierbij wordt de persoon stiller, meer gereserveerd en lijkt hij of zij vaak teruggetrokken.
Isolatie die geleidelijk verschijnt
Met de bredere oplossing werd Dahmer steeds eenzamer. Zijn leraren omschreven hem als een stille leerling, soms wat afwezig, die zelden deelnam aan sociale activiteiten.
De gezinssituatie helpt niet mee. Ruzies tussen de ouders komen steeds vaker voor en de sfeer wordt steeds gespannener. De afwezigheid van de vader en zijn persoonlijke problemen versterken het gevoel van instabiliteit.
Desondanks herinneren klasgenoten zich een tiener met gevoel voor humor en af en toe een uitbarsting. Deze momenten blijven echter sporadisch.
