Ze legde haar tas er voorzichtig neer en, helemaal onderin, in een geknoopt zakdoekje gewikkeld, een klein rood parelkettingetje. Ze droeg het nooit in het openbaar. Het was een herinnering, een voorwerp zonder duidelijke betekenis. De oude vrouw die haar had opgevoed, Maman Sira, had haar simpelweg gezegd: “Dit is alles wat ik kon bewaren op de dag dat je aankwam. Bewaar het. Misschien komt het je ooit nog van pas.”
Die avond haalde Awa diep adem, alleen in haar kamer. Ze was 23 jaar oud. Ze was niet fragiel en ook niet naïef. Maar in dat huis was er iets dat haar verontrustte. Geen dreiging, maar eerder een gevoel. Alsof de muren haar in de gaten hielden, of alsof haar voetstappen een onzichtbaar spoor volgden. De dagen verstreken. Awa leerde snel.
Ze had die stille manier van werken, zonder lawaai te maken. Met bijna religieuze geduld streek ze de zijden sjaals van Madame Kan. Ze kende haar favoriete theesoorten, haar leesgewoonten, zelfs haar momenten van stilte. De andere bedienden mochten haar graag; discreet en vriendelijk, maar er zat iets diepers in haar, een zekere ernst.
Alsof ze diep vanbinnen een verleden met zich meedroeg dat zwaarder woog dan haar gebaren deden vermoeden. Madame Kan begon dat meisje meer op te merken dan haar lief was. Eerst waren het kleine dingen, een manier van glimlachen, van het vouwen van linnen, van het geruisloos neerzetten van een bord, en toen die blik, die rechte, kalme, maar al te vertrouwde blik.
Ze begreep niet waarom dit jonge meisje haar soms zo irriteerde en haar op andere momenten zo ontroerde. Ze deed haar aan iemand denken. Maar aan wie? Op een dag kreeg Awa de taak om de lades in de woonkamer te ordenen, een oud meubelstuk dat al maanden niet meer open was geweest. Tijdens het sorteren van de papieren vond ze een oud boekhoudboekje, ansichtkaarten en een gescheurde foto.
Ze legde het terug op zijn plaats, maar haar vinger raakte een klein, in vieren gevouwen, vergeeld stukje papier. Ze aarzelde om het open te maken. Uiteindelijk legde ze het zonder een woord terug in de la. Maar iets diep vanbinnen was ontwaakt. Verschillende nachten achter elkaar droomde ze van water, van een immense rivier, van een mand die dreef, van handen die loslieten.
