Op de rechterhelft van het kleine gezichtje van het meisje zat een grote, purperrode wijnvlek (naevus flammeus). Een onschuldige geboortevlek die haar op geen enkele manier pijn deed of gevaar opleverde. Maar voor Claire en Evan, die al maanden bezig waren met het bouwen van een 'perfect' droombeeld in hun hoofd, was de vlek een onoverkoombaar obstakel.
"Het is een geboortevlek, Evan!" riep ik uit, terweil de tranen eindelijk over mijn wangen stromen. "Ze is kerngezond! Ze ademt, ze leeft, ze is jullie dochter!"
"Nee," zei Claire ijskoud. "Wij wilden een gezond, perfect kind. Ze zal haar hele leven aangestaard worden. Dit is niet wat we voor ogen hadden toen we duizenden euro's aan ivf-behandelingen uitgaven. Wij nemen haar niet mee naar huis."
Zonder nog een woord te zeggen, draaiden ze zich om en liepen de ziekenhuiskamer uit. De deur viel met een zachte klik dicht, en het bleef stil. Alleen het zachte, regelmatige ademhalen van de baby vulde de ruimte.
Ik keek neer op het kleine meisje in mijn armen. Ze opende haar donkere oogjes en staarde me rustig aan. In dat exacte moment nam ik mijn besluit.
