‘Ik zie haar, lief meisje,’ fluisterde ik terug, mijn stem een ongehaast, ritmisch gezoem ontworpen om haar hartslag te verlagen. “Weet je nog het spel dat we in de bibliotheek hebben geoefend? Die met de houten plank?’
‘Het schaakspel?’ Ze vroeg, haar grijze ogen naar me opkijken.
‘Het gambit van de koningin,’ antwoordde ik zacht. “Wanneer de hongerige wolven de kleine pion omcirkelen, wat doet de pion dan?”
“Ze staat perfect stil,” mompelde Lily, terwijl hij feilloos de les voordroeg die ik in haar had geboord tijdens onze rustige, geïsoleerde avonden in het penthouse. “Omdat de grote stukken achter haar al gericht zijn op de koning.”
‘Goed meisje.’
Aan de voorkant van de balzaal was de keynote-toespraak van de luitenant-gouverneur van de staat aan het afbouwen tot een vleugje beleefd applaus. Het orkest begon hun instrumenten af te stemmen voor de volgende wals.
Plotseling verbrijzelde een scherpe, kristallijne ring het omgevingsgeluid van de kamer.
Ting. Ting. Ting.
Victoria Sterling tikte de rand van haar Baccarat champagnefluit met een zilveren dessertlepel.
De enorme feestzaal viel in een onmiddellijke, ademloze stilte. Obers pauzeerden halverwege, balanceerden zilveren trays van geroosterde squab en truffels. Vijfhonderd gezichten keerden zich in koor in de richting van tafel één.
Victoria stond niet meteen op. Ze wachtte op de stilte om volledig te bevriezen, genietend van de absolute, bedwelmende eerbied van de kamer. Toen, met een langzame, aristocratische genade die de rottende financiële basis van haar rijk meesterlijk maskeerde, steeg ze naar haar voeten.
Ze draaide haar blik weg van de menigte, keek direct naar het verhoogde geluid en de verlichtingscabine die boven de achterste mahoniehouten deuren van de balzaal was opgehangen.
“Audio en verlichting, alsjeblieft,” beval Victoria, haar gekweekte bariton die moeiteloos door de akoestisch perfecte hal galmde. “Dood de podiumvloeden. Draai de primaire volgplek direct naar tabel één. Op het kind
