‘Niet zeker. Ongeveer zeven maanden.’
‘Waarom vroeg je het niet?’
‘Omdat ik dacht dat je mij niet vertrouwde.’
‘Dat deed ik niet volledig.’
‘Terecht.’
‘Heb je mij ooit willen aangeven bij je moeder?’
Zijn gezicht vertrok.
‘Nee.’
‘Heb je haar verteld dat je twijfelde aan mijn identiteit?’
‘Nee. Ze liet mijn telefoon onderzoeken. Daarna wist zij dat jij contact had met mensen van Crowe.’
Elena dacht aan alle keren dat haar telefoon tijdelijk verdwenen was.
Een lege batterij.
Een huishoudster die hem had verplaatst.
Een oplader die niet werkte.
‘Waarom nam je mij niet mee en vertrok je?’
‘Omdat mijn moeder zei dat zij mensen in jouw beveiliging kende.’
‘Dat was waarschijnlijk bluf.’
‘Dat wist ik niet.’
‘Dus liet je mij daar wonen.’
Adriaan sloeg zijn ogen neer.
‘Ja.’
‘Je dacht dat zwijgen mij beschermde.’
‘Ja.’
‘Net zoals je drie jaar zweeg wanneer zij mij vernederde.’
Hij keek op.
‘Dat was anders.’
‘Was het dat?’
Hij wilde antwoorden.
Stopte.
‘Nee,’ zei hij uiteindelijk. ‘Waarschijnlijk niet.’
Elena voelde tranen branden, maar liet ze niet vallen.
‘Je hele leven heb je angst beleefd als loyaliteit.’
‘Dat klopt.’
‘Je hebt mij liefgehad zolang ik je niet dwong tegen haar in te gaan.’
‘Dat is niet eerlijk.’
‘Nee?’
‘Ik heb bewijs verzameld.’
‘Toen er ook voor jou gevaar ontstond.’
Hij werd stil.
‘Je hebt moed getoond,’ zei Elena. ‘Maar pas nadat je jarenlang meewerkte.’
‘Ik weet het.’
‘En je hebt mij beschermd.’
‘Ik heb het geprobeerd.’
‘Maar niet op een manier waarvoor ik toestemming gaf.’
Adriaan keek naar zijn handen.
‘Kun je mij ooit vergeven?’
‘Misschien.’
Hij keek hoopvol op.
‘Maar ik blijf niet.’
Die hoop verdween.
‘Vanwege het onderzoek?’
‘Vanwege ons huwelijk.’
‘Ik hield van je.’
‘Dat geloof ik.’
‘En jij van mij?’
Elena dacht aan Leiden.
Aan wandelingen.
Aan zijn hand in de hare.
Aan duizenden kleine momenten die niet allemaal leugens waren.
‘Ja.’
Zijn ogen vulden zich.
‘Dan is er toch iets over?’
‘Liefde is niet altijd bewijs dat een relatie veilig is.’
Hij knikte langzaam.
‘Ga je terug naar Nordmark?’
‘Tijdelijk.’
‘Word je staatshoofd?’
‘Misschien ooit.’
‘Dat klinkt vreemd.’
‘Voor mij ook.’
Ze stond op.
Adriaan deed hetzelfde.
Hij wilde haar omhelzen, maar wachtte.
Dat was wellicht de eerste keer dat hij haar niet zonder vragen probeerde vast te houden.
Elena stak haar hand uit.
Hij nam die aan.
‘Vaarwel, Adriaan.’
‘Vaarwel, Elena.’
De val van Montfoort
Het proces duurde bijna twee jaar.
De zaak strekte zich uit over vijf landen en tientallen bedrijven.
Floris bleek de dagelijkse leiding over het criminele netwerk te hebben.
Hij regelde transporten, betalingen en contacten met corrupte havenmedewerkers.
Charlotte bepaalde wie beschermd, betaald of bedreigd werd.
Haar elegante diners waren niet alleen sociale bijeenkomsten.
Daar werden afspraken gemaakt.
Politici kregen donaties.
Bankiers kregen lucratieve investeringsmogelijkheden.
Ambtenaren kregen banen aangeboden voor familieleden.
Gestolen kunst werd via opslagplaatsen in de haven tijdelijk verborgen en daarna met vervalste papieren verkocht.
De ernstigste onthulling betrof de aanslag op Elena’s ouders.
Een tussenpersoon van Montfoort had betalingen ontvangen van een buitenlandse zakenman die voordeel had bij politieke instabiliteit in Nordmark.
Er was geen bewijs dat Charlotte de aanslag zelf had besteld.
Wel dat haar netwerk explosieven en vervalste documenten had geleverd en daarna geld had witgewassen.
Charlotte wist volgens de rechtbank waar het geld vandaan kwam.
Zij had er niets om gegeven.
Tijdens haar laatste verklaring zei ze:
