Een onverwacht antwoord
Ik zette kerstmuziek aan en ging verder met de versiering.
De avond verstreek.
Tien uur.
Elf uur.
Middernacht.
Uiteindelijk hoorde ik de voordeur.
Julien kwam binnen.
Hij rook naar parfum en feestelijke drankjes en leek ontspannen na een lange avond.
Ik hielp hem zijn jas uit te doen.
Toen maakte hij zijn overhemd los.
En daar zag ik het.
Mijn berichtje stond nog steeds op zijn borst.
Maar er stond iets onder.
Een antwoord.
Ik moest eerst lachen.
Ik dacht dat een collega de grap had gezien en er iets onder had geschreven.
Maar hoe langer ik ernaar keek, hoe ongemakkelijker ik me voelde.
Ik keek naar Julien.
Hij merkte mijn gezicht niet meteen op.
“Wat is er?” vroeg hij uiteindelijk.
“Niets.”
Maar het was niet niets.
Want ineens had ik een vraag die ik niet meer uit mijn hoofd kreeg.
Wie had dat antwoord geschreven?
De twijfel begon
De volgende ochtend vroeg ik er tijdens het ontbijt voorzichtig naar.
“Wie heeft er iets op je borst geschreven?”
Julien keek me verbaasd aan.
“Waar heb je het over?”
“Dat antwoord onder mijn bericht.”
Hij haalde zijn schouders op.
“Geen idee. Waarschijnlijk iemand op het feest.”
Hij zei het zo gemakkelijk dat ik mezelf bijna overtuigde.
Bijna.
Maar er was iets veranderd.
Vanaf dat moment begon ik terug te denken aan de afgelopen maanden.
De late avonden op kantoor.
De telefoontjes die hij buiten aannam.
De plotselinge behoefte aan privacy.
De keren dat hij zijn telefoon met het scherm naar beneden op tafel legde.
Dingen die ik eerder nooit belangrijk had gevonden, kregen ineens een andere betekenis.
Ik wist nog steeds niet of er werkelijk iets aan de hand was.
Maar mijn vertrouwen was niet meer vanzelfsprekend.
Mijn moeder zag wat ik niet wilde zien
Een paar dagen later vertelde ik mijn moeder wat er was gebeurd.
