Mijn naam is Camille.
Vijf jaar lang was Julien mijn man, mijn beste vriend en de persoon van wie ik dacht dat ik mijn leven volledig kende.
We hadden elkaar op de universiteit ontmoet. Hij was charmant, grappig en ambitieus. Ik was georganiseerder en wat voorzichtiger. Op de een of andere manier vulden we elkaar perfect aan.
We bouwden samen een leven op.
Van buitenaf zagen we eruit als een gelukkig stel. We maakten plannen, vierden verjaardagen met vrienden en steunden elkaar bij veranderingen op het werk.
Maar huwelijken veranderen soms zonder dat je precies kunt aanwijzen wanneer het begonnen is.
Julien ging steeds langer werken.
Hij kwam later thuis.
Onze gesprekken werden korter en onze gezamenlijke momenten steeds zeldzamer.
Toch maakte ik me niet echt zorgen.
Ik vertelde mezelf dat het gewoon een drukke periode was.
Dat hij carrière wilde maken.
Dat ik hem moest vertrouwen.
En dat deed ik.
Tot die ene decemberavond.
Het kerstfeest van zijn werk
Een paar dagen voor Kerstmis maakte Julien zich klaar voor het jaarlijkse feest van zijn bedrijf.
Hij stond voor de spiegel in een net overhemd en besteedde opvallend veel aandacht aan zijn uiterlijk.
Ik plaagde hem ermee.
“Zo te zien wil je vanavond indruk maken.”
Hij lachte.
“Misschien.”
Toen hij zijn overhemd dichtknoopte, kreeg ik plotseling een kinderlijk idee.
Ik pakte een stift en schreef een klein, plagerig berichtje op zijn borst.
Het was bedoeld als een privégrap tussen echtgenoten.
Niets meer.
Julien keek ernaar en begon te lachen.
Hij gaf me een kus.
“Tot straks.”
Daarna vertrok hij naar het feest.
Ik bleef thuis om de kerstboom verder te versieren.
Op dat moment had ik geen enkele reden om te denken dat ik hem die avond voor het laatst als dezelfde man zou bekijken.
