Vrouw: lieverd, kun je me alsjeblieft helpen met het schoonmaken van de tuin. Echtgenoot: zie ik eruit als een tuinman? Vrouw: Ooh sorry lieverd, oké, maak dan de badkamerdeur vast. Echtgenoot: zie ik eruit als een timmerman? ….. De man feitelijk zijn jas en liep zonder verder iets te zeggen naar buiten, overtuigend dat hij duidelijk genoeg was geweest. In zijn hoofd had hij het gevoel dat hij “gewoon moe” was en dat hij recht had op roest na een lange dag. Ondertussen bleef zijn vrouw achter, gekeken naar de gebundelde tuin en de kapotte deur die al dagen scheef hing. Ze zuchtte zelfs, maar besloot niet te klagen. In plaats daarvan ging ze rustig zitten en dacht na over wat ze konden doen. Nog later zag de buurman haar in de tuin staan. Hij was iemand die altijd vriendelijke groette en een en teen een praatje maakte over het weer van de buurt. “Alles in orde?” vroeg hij. “Het lijkt erop dat je wat hulp kunt gebruiken.” Ze glimlachte beleefd. “Ja, er is nogal wat te doen… maar het komt wel goed.” De buurman keek naar de tuin en daarna naar de deur. “Weet je wat,” zei hij, “ik kan het wel zelfs voor je doen. Het is voor mij een kleine moeite.” Ze was verrast. “Dat is echt vriendelijk van je, maar dat hoeft toch niet…”
Ze was verrast. “Dat is echt vriendelijk van je, maar dat hoeft toch niet…” “Geen probleem,” gekozen hij. “Ik help graag.” Binnen een paar uur was de tuin netjes opgeruimd. De bladeren waren weggehaald, de planten stonden er weer verzorgd bij, en zelfs de deur hing weer stevig op zijn plaats. Later kwam die dag de man terug thuis. Hij liep de straat in en onmiddellijk dat de tuin er anders uitzag. Alles was netjes. Alles was op orde. Toen hij binnenkwam, zag hij dat ook de deur defect was. Hij keek rond en glimlachte. Man: Ik wist dat mijn vrouw dit helemaal alleen zou doen….! Vrouw: nee, ik ben het niet. Echtgenoot: wie dan! Vrouw: onze buurvrouw Hij voorkant zijn wenkbrauwen. Echtgenoot: Hoeveel heb je hem betaald? Vrouw: Nee, hij gaf me gewoon twee opties: brood of hulp, met een gunst in ruil…
Vrouw: Nee, hij gaf me gewoon twee opties: brood of hulp, met een gunst in ruil… De man keek zelfs verbaasd, maar voordat hij iets kon zeggen, ging ze verder: Vrouw: zie ik eruit als een bakkerij!!! Er viel een korte stilte. Toen begon de man langzaam te beseffen wat er werkelijk was gebeurd. Het ging niet om geld. Het ging niet om de buurman. Het gaat om iets veel eenvoudigers… en veel belangrijkers. Zijn vrouw had hulp nodig gehad. Niet later. Niet misschien. Gewoon op dat moment. En iemand anders had de rol zonder te vervangen opgepakt. Hij keek naar de tuin, naar de deur, en uiteindelijk naar zijn vrouw. Voor het eerst die dag zag hij niet alleen wat er gedaan was, maar ook wat hij zelf had nagelaten. Soms zit de echte boodschap niet in de grap, maar in wat erachter schuilt: Wie er voor je is wanneer het nodig is… en wie er wegloopt wanneer het gevraagd wordt. En dat is een les die je niet snel vergeet.
