Brian was duidelijk op het scherm te zien, staand pal voor de smederij, geparkeerd naast een stijlvolle zwarte stadsauto.
“Haal die lelijke, veel te grote vrachtwagen van mijn oprit af!” schreeuwde Brian arrogant.
Een oudere heer, gekleed in een op maat gemaakt antracietkleurig pak, stapte uit de achterbank van de auto.
Het was chef-kok Harrison zelf.
‘Jongeman, die stadsauto is toevallig van mij,’ zei hij kalm.
Brian herkende zijn beroemde gezicht niet eens.
“Verplaats het dan meteen. Ik ben hier gekomen om met de smid te praten.”
Beatrice stapte met haar armen over elkaar achter de auto vandaan.
“Deze hele nachtmerrie voor het gezin is het gevolg van Samantha. Sinds ze de scheidingspapieren heeft getekend, gedraagt ze zich alsof ze iemand van groot belang is.”
Harrison keek Brian aandachtig aan met een fronsende uitdrukking.
“Is Thomas Reyes uw schoonvader?”
“Gelukkig voor mij was het mijn ex-schoonvader. Zijn dochter kon alleen maar koken en het huis schoonmaken, meer niet.”
Mijn vader opende de houten deur en bleef in de deuropening staan.
‘Brian, verlaat alsjeblieft mijn terrein,’ vroeg mijn vader zachtjes.
‘Of wat? Ga je me bedreigen? Zonder mijn chique restaurant zou niemand in deze stad zelfs maar weten dat jouw stoffige werkplaats bestaat!’
Brian schopte vervolgens woedend tegen een houten opbergdoos die vlak bij de deuropening stond.
Het houten deksel sprong open en drie handgesmede messen vielen op de stenen vloer.
